شعرها

اکنون سیاهی‌ست
کلمات، دیروز بود
در پیشانی ِ باران
در قهقهه‌ی کودکانِ‌ دبستانی
که …

خورشید، مسرور و سرفراز

با رَمه‌های شاداب

بازمی‌آموزد گِردی جهان را

و …

بازش یافته‌اند

چه‌چیز را؟- جاودانگی

دریایی‌ست

معبرِ خورشید

جانِ دیده‌بان

زمزمه می‌کنیم …

بر بادبزن‌ات می‌نویسم:
دوستت دارم تا فراموشت کنم
فراموشت می‌کنم
تا دوستت بدارم.…

چه دشوار است
وقتی همه‌چیز سقوط می‌کند
سقوط هم.…

نیمی از حقیقت را گفتی؟
می‌گویند که دوبار دروغ می‌گویی
اگر نیمِ دیگر را …

برای مکالمه
نخست بپرسید،
بعد گوش کنید.…

نشستم
در سکونی از زمان.
مردابی بود
از سکوت،
سکوتی سفید،
حلقه‌ای عظیم
آن‌جا …

برایم یک صدف آورده‌اند.

درونش
دریایی از نقشه
آواز می‌خواند.
دلم از آب پر …

آن زنباره‌‌ی سفید را محترم بدارید!
تن کرختش را ببیند!

«ماه است که می‌رقصد…

دفن‌ کنید این زن را.
بسیار مردانِ خاموش
به زیر خاک
باید که مراقبش …

به خاطرت می‌آورم آماندا
آن خیابان بارانی را،
و تو را دوان دوان
به …

آلت‌ات
پروانه‌ایست سیاه.
و هیچ استعاره‌ای درکار نیست:
از پنجره درآمد و
رفت
تا …

مثل یک کوچه عریانی
بالا می‌روی، گشاد می‌شوی،
پیچ و تاب می‌خوری، تنگ می‌شوی،…

ابرها در دوردست،
بر طناب سفت جاده.

روبروی مان
دست‌های آبی
گره سفت جاده …

در دامِ چشم‌ها،
چشم‌انداز و دست‌خط سبزش
زمین و عشقِ آهکین‌اش
نور و گردباد …