شعرها

(یک) در خانه‌ی تو

با هم طرح شخصیتی را زدیم، که خاکستر می‌شد؛ از …

چشم را خیره می‌کند تیغ آفتاب
پژواک پریان پرده آسمان را می‌درد
بوق تاکسی‌ها …

یک ذره‌بین، یک دوربین
فرهنگ واژگان زبان‌های گوناگون.
دریافتی ناچیز
از ارزش لحظات.
ولعِ …

در ساعات خوش
می‌توانم احساس کنم،
آنچه حقیقی است

ــ و دنبال دلیلی هم…

آفتاب.
خانه‌های روستایی
در رمان‌های روسی.
بی‌درکجایی محض.
قدرت.
طنین اطمینان بخشِ
یک صدا.…

اِتّور سِرّای مهربان
شعر
انسانیت است
خود زندگی ست،
گل می‌کند از واژه‌ها
هذیان‌هایی …

گورها ناپدید می‌شوند.

گود، ژرف و
سیاهی محض
از این ایوان تا گورستان.

آمده …

در سراشیب سبز جنگل
به رنگ مبل‌های راحتیِ مخمل
تنها درکافه‌ای پرت‌اُفتاده
چرت می‌زنم…

چهره ی زیبا
مثل آفتابگردانی ست که گلبرگ هایش را؛ رو به خورشید می …

خاکسترهای خویش را و زغالها و  چوب‌های نیم‌سوخته را به هم می زند

چشمی …

ببین، می‌توانم بر شن‌ها
نقش يک ماهی بکشم
چنان واقعی که
پیش چشم‌هایم بتواند…

بیکارها، بنا به تعریف، هیچ چهره‌ای ندارند. باید که مایه‌ی شرمساری باشد چهره‌ای نداشتن.…

اگر به هیچگاهستان می‌رفتم، می‌داشتم هر چیزی را که در بستر هیچ می‌خواستم: رؤیاهایی…

اگر می‌خواهید رنگ آبی بسازید قطعه‌ای از آسمان بر دارید و در دیگچه بیندازید…

پستچی پرسید
این اسم و آدرس شماست؟
و اسم و آدرس را خواند

آدرس …

قلبت همراه من است (درون قلبم
می‌برمش) هرگز بی قلب تو نیستم (هر کجا…