بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

صبحی زیبا
و مهی کافی
تا برای بانوی دریاچه
پنجاه دست لباسِ خواب فراهم …

یک عصر که هرگز فراموشت نمی‌شود
به خانه‌ات آمد و
روی میز نشست.
آرام …

عجله داری
خیلی عجله داری

هیزم به آتش می‌گوید.…

در باران موسمی
در مسیر رودخانه‌ای بی‌نام
هراس هم، نامی ندارد.…

اسبی بود سرخ، چهارنعل بر رود بی‌کران.
اسبی بود سرخ،
قرمزِ ِقرمز‌
«عینهو خون، …

نه کسی دریافت
عطر مگنولیای تیره‌ی‌ شکم‌ات را
نه کسی خبر شد
از شکنجه‌ی …

دختره از پیش چشام رد می‌شه.
آه، عجب احساس کهنی!

می‌پرسم: به چه دردم …

از اتاقم
صدای فواره می‌شنوم.

یک انگشت تاک
و شعاعی از آفتاب.
دلم را…

صدایش را می‌جوید کودک.
(پادشاه زنجره‌هایش نگه می‌داشت.)

در یک قطره آب
صدایش را …

درخت سیب من
حالا سایه و پرنده دارد.

چه جهشی‌ست
در رویای من از …

حالا
خود را گشاده‌‌است
گل بامداد.

اعماق عصر
یادت هست؟

سنبل ماه
منتشر می‌کند…

برج‌های بلند.
رودهای بلند.

پری‌چهر،

حلقه‌‌ی عروسی را بگیر
پدربزرگ‌هایت برایت آورده‌اند.
هزار دست …

نه دریا پرتقال دارد
نه سویل، عشق.
دخترک سبزه،
چه شعله‌ی آتشی!
چترت را …

همیشه آرام است شب.
روز
می‌آید و می‌رود.

مرده و بلند
شب.
به تنها …

می‌خواهد نور باشد این ترانه.

در تاریکی
‌رشته‌های فسفرین دارد،
ماه دارد این ترانه.…

خنجر
می‌شکافد دل را
چنان تیغه‌ی گاو آهن
که شخم می‌زند
بیابان را.

نه،…