بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

چون اورفئوس
بر تارهای زندگی
مرگ را می‌نوازم
برای زیبایی زمین
برای چشمانت که …

دیگر هیچ چیز خوشنودم نمی کند.

باید آیا با شکوفه‌ی بادامی
لباس استعاره‌ای بر …

همه‌چیزی زخم‌ها را می‌شکافد
و هیچ‌یک از ما
دیگری را نبخشیده‌است.
آزارنده چون تو …

حالا سفر رو به پایان است
باد دلش را از دست می‌دهد.
خانه‌ی زواردرفته‌ای …

این آوازی است
که هرکسی می‌خواهد یاد بگیرد:
آوازی که مقاومت‌ناپذیر است.

آوازی که …

زبان
برای خوب و بد
واژه‌ای ندارد.
این اختراع ما آدم‌هاست.
زبان مثل سایه‌است…

زمان و فضای درختان در درون توست
پس از عشق‌بازی ما.

در بستر و …

خطر را دوست داشتی.
بعضی‌ها خیال می‌کنند
شیار‌های عمیق کف دست‌هایت
برای ابد داغ …

از آزادی نمی‌توان سخن گفت،
از برابری و برادری هم.
از آن‌ها نمی‌توان حرف …

غلام:
همیشه می‌خواستم عشق بورزم
اما وقت نداشتم
الفبایی نداشتم تا نامه‌ای بنویسم
تلفنی …

زن که می‌گوید شراب شور مارگاریتا، منظورش شراب شیرین دایکویری ‌است
زن که می‌گوید …

کشتی‌ای که نرسيد
خانه‌ای که ساخته‌نشد
راهی که پيموده‌نشد
نامه‌ای که نرسيد
چشمه‌ای که …

حالا اتاقو واسه چند لحظه ترک کرده
که صورتشو پودر بزنه
نگا می‌کنيم و …

گاه‌گاهی زنگ می‌زنم، که ببينم
آهنگ پيغام‌گيرش عوض‌شده يا نه.
«تو دو کلمه بم …

من اون سنگی‌ام که از جاش دراومده ميون صخره‌ها
همون قلبه‌ی وسط تيرا،
اون …

خيال می‌کنم امتحان فارغ‌التحصيلی‌ام را می‌دهم:
دو بوزينه زنجيری بر پنجره‌ای می‌نشينند
بيرون پنجره …