بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

آن مرد سياه‌پوش کيست،
که قدم‌زنان از ما دور می‌شود.
می‌گويند: ديرگاهی نقاش برآن …

عصری يک کور، يک کر و يک لال مدتی با هم بر شاخه‌ای در …

از شعرهای من اگر گل را بچينی از چارفصل شعرم يک فصل می‌ميرد. عشق …

برف، نخستين برف زمستان، ابتدای اين صبح. گل اخری و چمن زير درختان پناه …

می‌آرامد ماه بر رود چنان قطره‌ی روغنی. کودکان به کناره‌‌ها می‌آیند تا زخم‌ها و …

یک‌روز، می‌خواستم دست از نوشتن بردارم و فقط نقاشی کردم می‌خواستم دست از نقاشی …

بعد از مدرسه دلم می‌خواست ساعت‌ها کف اتاق دراز بکشم با تلفنی که در …

پستانی‌ هستم بدون نوك برج دیدبانی بی‌فانوس و تلخی بلوط. درخت غانی برهنه از …

اولین‌بار كجا با هم خوابیدیم؟ به یاد داری؟ شاید در كوچه‌ی فیتزوری بود؟ یا …

گوش کن، ای نوح، با بازوهای نحيف ما سد تازه‌‌ی بلندی ساخته‌ايم برابر سيلاب‌های …

کشتی‌ای که نرسيد خانه‌ای که ساخته‌نشد راهی که پيموده‌نشد نامه‌ای که نرسيد چشمه‌ای که …

من اون سنگی‌ام که از جاش دراومده ميون صخره‌ها همون قلبه‌ی وسط تيرا، اون …

دراز می‌کشيم کنار هم پس از عشق‌بازی و ميان ما فاصله‌ايست انگار دو کشتی …

و شکسپير جهان را در هفت روز آفريد در نخستين روز آسمان را آفريد، …

خوب، پس من ناپلئونم و تو، تو قرار است ژاندارک باشی. من تازه از …

از میان پنجره‌ی باز غروب، در اواخر تابستان زنی گریه می‌کند، آی آی آی! …