بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

من قاتل عشقم
همان آهنگ يگانه را می‌کشم
که در ميانه‌ی ما می‌درخشيد.
خود …

در ايتاکا زنی بود
که هر شب آرام آرام می‌گريست
درمانده، در اتاق بغلی …

عاشقانه آغوشی سبز به هم می‌پوشاندند
بارانی ابريشمی از بهار به ميانشان می‌باريد.
پارک،…

با
نفس‌ام
به خاطر
خواهم‌داشت
تا کوهی بسازم
با دم‌ام دره‌ای و
با بازدم‌ام …

او اکسيری می‌خريد
در شهری
از روزگاران گذشته
هنوز هم بايد به او انديشه …

بر سنگ سياه
مثلی عربی می‌گويد
که خدا مورچه‌ي سياه را می‌بيند که تکان …

آه، تو!
درد می‌کشيدی-دردی بی‌پايان-
نزديک ما در خفقان آوار:

احساس می‌کرديم
استخوان صورت‌مان …

اگر همين حالا
هيجده سال داشتم.
بيشتر دلم می‌خواست
واژه‌ی «نه» را عوض‌کنم.

اگر …

در بدترين اوقات بدترين فصل بدترين سال ملتی تمام‌عيار
مردی از کارگاهش با زنش …

يه باغ ديگه ساختم، آره
واسه عشق تازه‌ام.
گلای ‌سرخ مرده رو همون‌جا که …

خدايا بگذار بيشتر رنج ببرم
و آن‌گاه بميرم.

بگذار در ميان سکوت قدم بزنم…

او شکيباست، خشمگين نيست.
در سکوت می‌نشيند تا حکمی صادر کند.
تو را می‌بيند …

موهايت از آن انگشتان من‌‌‌است ، زير دامنت
دلم در شگفتی پنهان می‌شود
و …

«ای، يه چيکه خون» اين‌طور گفت
اون بزرگ و قوی بود، خيلی قوی.
اين …

وقتی مه شامگاهی
بر‌می‌خيزد از برگ‌های نی
در تاريک و روشن سرد
به تو …

امشب، تگرگ بر برگ‌های خيزران می‌بارد
خش‌خش، خش‌خش
انگار که تنها نخوابيده‌ام.…