بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

آن‌چه جدايي خوانده‌می‌شود
هيچ رنگی ندارد
تاوقتی که چکه‌چکه بر دلهايمان بنشيند
و دل‌ها …

همان‌دم که توده‌ابرها را
باد جاروکرد…
بامدادان
گريه‌ي ناگهانی
نخستين غاز وحشی
که فراز …

روستايی کوهستانی
در پايان پاييز
همانجا که می‌آموزی
غم چه معنايي دارد
در زوزه‌ی …

جست‌وخيز، فروريختن، فرياد
و سکوت.
گربه‌های عاشق .…

هر قطره باران حکايتی برای گفتن دارد
از اندوه مردم
از مشقت‌هايی که زندگان …

امروز عاشق اين سکوتم
خودم را رها می‌کنم که بخوابم
خود را می‌پيچم
در …

از تنهايی‌های بزرگ و بی‌ژرفا
از غم‌های عميق و بی‌اساس.
از اندوه‌هايی که می‌فشرند…

قلبم درد می‌کند از
اين‌همه غياب
از اين‌همه تنهايي متراکم
از هر صبح برخاستن…

يک شنبه وقتی باران می آيد و تو تنهايی
در جهان را باز می …

در تصورم نمی‌گنجید
که بخوانَدم پرنده‌ای و بگوید
پر می‌کشیم
با هم
از فراز …

دلم می‌خواست جای دیگری باشم
در شهرهای دست‌باف.
دیدار کنم با کسانی
هنوز به …

چشم می‌گشایم.
تو را نمی‌بینم،
میان مه‌ای.

مه:
به نظاره واضح نمی‌شود
به دست‌ها …

نگاهم کردی و
پنجره‌ای در دوردست باز و بسته شد.
دست بر تنم کشیدی …

شاعری که روزی نوشت:
«تو را عاشقانه دوست می‌دارم.»
و مدتی بعد
«کارد تو …

مشتاق چیزی نیستم
بیش از اشکال مفید و ظریفِ
بطری‌ها و جام‌ها

بگذار
اندوه، …

که می‌گوید که شعرند شعرهای من؟
شعرهای من، شعر نیستند.
وقتی بدانی شعرهایم شعر …