خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

دست کشیدن از انتظار، دومین گام. زاده شدن از زن، نخستین گام. همان ترازوهای بی‌وزن بهای کلمه و ماه را معین می‌کنند. سومین را نمی‌شناسیم، سوال نکن.

کی آموختم تا توجه کنم به خزندگان غریب به آب‌های شگفت کوه یخ به اجتناب‌های لباس‌های شب شده به تفنگ‌های نصب شده بر دیوار به فرشتگان مسافر به لب‌های عهدوار به صدف‌های شناور در رویاه به تصادفات، قوانین و تشییع جنازه‌ها به سایه، خزائن پنهان کلیسا …

ما نمی‌خواستیم به این‌جا بیاییم نسل‌ها ما را می‌خواستند ما جهان را خلق نکردیم ما خلق کردیم آیا گاهی ما را چون رازی پنهان می‌کند بدون کشف پس از آن‌که اشک‌هایمان در بازوانش جنبید به درون آن‌چه همیشه کوچکتر و اتم‌های کوچکتر وجد را عیان می‌کند …

عمیق می‌گویم عمیق چون اتاق‌هایی که راهشان را از فضا به اینجا کج کرده‌اند مثل بوسهیگلداوودی بی‌شک! می‌شکوفد، بی‌شک مثل تار عنکبوتی دریده به دست باد انگار در مهر پهنای گیسو شاید هزار بار به دنیا بیاید و یکبار مثل همان‌که حالا گریه می‌کند.

بیست و هفت ساله‌ام و بدون روشنگری. کتاب مردگان بر بسترم و بریدگی‌ها، خورشید در سرزمین‌هایش، فرمان‌های فریاد شده، صداها از میان گوش‌هایم می‌گذرند سرم ایستگاهی دور است گمشده‌ام، یقین ندارم تو را کجا می‌شود پیدا کرد؟ در تاریکی؟ آیینه‌ی تغییرناپذیر

به این‌جا آمدم تا دنبال خودم بگردم، زن در پارک می‌نشیند، در نور مثل بیماری در ایام نقاهت دوباره گم‌اش کردم، به دنبالش می‌گردم، در میان سایه‌ها، ساحل‌ها، در چشم‌های غریبه‌ها، بیهوده آه ای نور، هزار چشمت را بردار هزار شمشیرِ مبرا از خونت را به …

تو هفت سال از من بزرگ‌تری ولی این، چیزی را اثبات نمی‌کند. درخت غوشه‌ای از پنجره‌ام می‌روید. درخت کاملن خمیده‌است دیگر تنها از پرندگان یادداشت بر می‌دارد، صبح بر ساحلی نشستم وقتی مرغ نوروزی بر صخره‌ای نشست با ابری در منقار، می‌دانست که ابر ابر نیست …

شاید او می‌خواست نامش را خودش معین کند. شاید ضمیرها گریخته بودند. شاید هنوز وجود نداشتیم. شاید با زانوهامان مشورت کردیم. شاید آن‌ها جواب دادند. و نیز شاید قطار عقب عقب می‌رود شاید ما جور دیگری فکر می‌کنیم. شاید او دیگر نرسید. شاید آن‌که رفت، هنوز …