خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

پس از تو به خودم نگاه کردم. دور چشم‌ها چین و چروکِ شاد.

نباید به هم بگوییم: «آخ، می‌بخشی، تصادفی بِت خوردم.» برعکس، «ممنون که لمسم کردی!»

عطر تو بر من روزهای بسیار، و روزهای بسیار خودم را دوست می‌دارم.

وسط شب فیلم نخاله‌ها رو تماشا کردم ماریلین، اونی‌که مرد. اون‌که کمتر از یه‌سال بعد از این‌که فیلم ساخته شد. دیدم تنشو که نشون دادن تنی که قبلن مرده‌بود. مرد قاتل، قاتل بدمشرب، بی‌فکر اسبا، و اون. بعدن مارلین شنا می‌کنه. وسط شب، وسط دریا دور …

آنچه کسی می‌گوید هست اما در واقعیت می‌گریزد از چنگی به چنگی از شدت‌ها به بی‌نهایت زنی که مردش را از دست داده‌ خاطرات مرد از هم جدا می‌شوند زمانی که مال آن‌ها بوده‌ خرد می‌شود و فرو می‌ریزد و فراموشی زن را می‌بلعد در دهان …

بودن در هر دم در ظلمت دهان، آن خاطره‌ی متراکم که آماس می‌کند چنان تپه‌های شناور خاموش بر زبان غار، اصوات گرد می‌آیند.

آه دهانی بودن معصوم مثل کسی که بی‌قصد خوابیده در مهمانی بگذار گاز بوسه کلمه به عقب برگردند تعلل مغفول پشت لب‌های بی‌جان در تاریکی و خیس سیالیت را تماشا کن بر گلوی مطیع

حالا کلیساها، ارگ‌های موافق و تکرارها چنان نیایشی یا مزموری برای هفت صدا. دربرابر نیلی مختصر صد نفر ایمان می‌آورند به خلبان و کمربند ایمنی. باد تنها اندکی تند است. ولی دلم بود، که بنیادها را گرانبار کرد با چهار چشمداشت به این‌جا آمد. درست همین‌جا …