شعرها

سنگ و ستاره آهنگ خود را بر ما تحمیل نمی‌کنند
گل‌ها خاموشند، اشیا چیزی …

آری، همه‌چيز اين‌جاست. همه چيز
کامل  و سرجايش، خاموش و درخشان
فرزانگیِ بی‌غبارِ برآمده …

بهارِ بی‌محل.
چنان بهار مشکوکی
که نخستين جوانه‌هایش، تردیدهایش بودند.
می‌ترسیم اگر
که عطسه‌ …

آن‌چه از شاعران به جا می‌ماند
هميشه از زمان، گناه و تبعيد زخم خورده‌است.…

به کودکان می‌اندیشی: به این‌جا و اینک‌ِشان
همه‌چیزِ حال، بی‌اندیشه‌ای به کی و کجا……

هرگز بر ترک اسبی سوار نشدم
و هرگز اسبی را با الاغ تاخت نزدم…

جانم ملول است، آه، ای امید!
تاب انتظارم نیست از این بیش.
قدم‌رو، بر …

انحطاط ما
ریشه در احساس سیری دارد.
در میانه‌ی شادکامی
سیاهی سیاه‌تر خواهد شد…

خارش دیواری پاییزی،
خراشیده تا خون بیشه‌ی خزنده…
چه شگفت است که تو،
یک …

نزدیک يک سال اين‌جا نبوده‌ای
می ترسيدی بيايي.
وقتی آمدی، تهیا،  اول با لابه‌ …

خانه‌ای در من است،
برای حزنت و برای کفرت
و برای شادی‌ات.
هيچ‌چیز آمدنت …

وارد آسانسور شديم  هردو  تنها
به هم نگاه کرديم و اين همه چيز بود…

خوش باش،
حتما خوشی هست.
او آن را حس کرد.
مثل چيزی بی رحم …

برای ایرژی اورتن
سال ۱۹۴۵

مرد، حضور زن را احساس کرد
و زن …

همیشه بی‌خبر می‌گذرد
طرح رنج
از فراز آدمیان.
پایان نزدیک می‌شود
وقتی هنوز آغاز …

به من برگردید
ای اشیایی که چاره کردید
تحمل صلیب روز را،
شما که …