شعرها

خالق جهان، خود باید جهانی باشد.
حاکم باید زندانی بسازد
در غایت کمال، چنان …

آمد و گفت: «برو یه جای دیگه چیز بخور، نه از این‌ یکی درخت.»…

نظاره‌ات می‌کنم در خواب: ناخن‌های تیز، شانه‌های برهنه، پشت گردنت. ناله‌ی مدهوشت را می‌شنوم. …

قبول دارم، خیلی‌ها را دوست دارم، همه را، وقتی فقط تو را دوست دارم. …

بگذار قلم‌ام چاقو باشد
می‌توانم تو را آزادانه قطع کنم
از خودم.
بیهوده تیزش …

پاییز می‌آید
غم می‌آید
باران بی‌امان می‌آید و
چیزی تسلایم نمی‌دهد
جز زمان.
که …

غاری‌ست در تمام مردان
که از آن بیرون می‌آیند.
آن را نمی‌شناسند
رحم نیست، …

سه مادر،
به باد گوش فرا دهید!
این کیست،
چنین از نفس افتاده
بی‌سخن؟…

همه آشفته‌ایم،
آسمان سیاه است.
ستاره‌ها را جمع‌کرده‌اند،
گذاشته‌اند توی ویترین،
طلا و نقره …

اول خواستنی‌اند:
دندان‌ها و ناخن‌های کوچک دارند.
کسی چه می‌داند
که یک‌روز ببرهای تیزدندان …

همان سونات آشنا
حالا موسیقی دیگری است

دیروز
هنوز در گام معصوم ملایمی
تمام …

تنها

تهیا لمس می‌کند
هر دوسو را.

نجوایی ممتد
آغاز می‌شود، بالنی پر می‌شود …

زمان‌های افعال در زبان
دلیل وجودند بی‌ پایان

تو هستی
تو بوده‌ای
تو بودی…

برهنه خواهم شد.
کار دیگری از من بر نمی‌اید
تا اتاق‌های قدیمی و نور …

تفاوت هریک با دیگری
دیوار و باد، باد و گیسو
و گیسو و دست …

پیر فرزانه‌‌ای
چنان چلچراغی
در فقدان نور-
وقتی نمی‌دانی
هنوز به خورشید روشن است…