شعرها

«من هيچ‌کس‌ام، تو کی هستی؟  تو هم هيچ‌کس‌ای؟  پس يه جفت از ما هس، …

جاده پيچ می‌خورد. بعد آن‌جا ايستاديم. او را ديديم از ميان در باز. نشسته، …

هر روز می‌آيد و سر جايش در جهان می‌نشيند. «کار سخت» می‌گويد «زيستن شعره». …

سايه‌های مردم و اشيا بلندتر می‌شوند از پاييز تا زمستان بلندتر می‌شوند، بی‌توقف وقتی …

کجا همدگر را ديديم، کجا؟ دوستان نزديک مرگ، دوستان قديمي‌ام               ظهر در شهر، سايه‌ها …

آن‌گاه آن‌ها مردند بی‌حتی ريختن خون سبز پيش از آن‌که به زمين برگردند رنگ …

گاه کوه پنهان است از من در مستوره‌های ابر گاه من پنهانم از کوه …

آی، غم! نبايد  با تو چون سگ بی‌خانمانی رفتار کنم که به در عقبی …

اون دختره که آلما صداش می‌کنم که خيلی سفيده خوبه، مگه نه؟ اگه حرف …

شیر سیاه صبح          غروب‌ها آن را می‌نوشیم ظهرها آن را می‌نوشیم  شب‌ها آن را …

در آغوش بازوانش می‌گيرد کودک نيمه‌خفه شده‌اش را، زوزه‌کشان سراسيمه می‌دود پلکان آپارتمان‌اش را …

تو اینطور شروع می‌شی این دستته این چشمت این یه ماهیه، آبی و صاف …

اینو چند وقت پیش گرفتن اولاش انگار یه عکس چاپی محو بود با خطهای …

هفت اکتبر سال هزار و نهصد و پنجاه و یک شبی سرد، تاریک و …

یکی در آغوشم می‌گیرد دیگری با چشم‌های گرگ به من نگاه می‌کند یکی کلاهش …

۱ دست‌های خود را بالا می‌بریم خیابان به آسمان می‌پرد چشم‌هامان را تنگ می‌کنیم …