شعرها

من که اصلا نمی فهمم مردم چرا زل می‌زنن به من وقتی لباسامو درمیارم…

چشمک بزن چشمک ستاره کوچیک من دلم می‌خواد بدونم چطور می‌تابی تو به من…

یکی با آب رفت یکی زیر سنگ یکی با آتش به هوا یکی جنگید …

دوست نمى‌دارم به خواب اندر شوم شباهنگام
كه چهره‌ى تو بر شانه‌ى من است…

مردی که در ایستگاه اتوبوس ایستاده‌است و روزنامه می‌خواند، آتش گرفته است شعله‌ها از …

وقتی اینها را می‌نوشتم پنجاه و یک ساله بودم و لحافهایم بوی تنباکو می‌داد.…

جایی، گوشه‌ای، جنگلی به شعری وارد شد.…

آسمان تهی. پرنده‌ها از گوشه راست به درون پر می‌کشند.…

پرستویی، برکه‌ای، تکه‌ای از آسمان باید از شعری بیرون افتاده باشند. چنین گفت رهگذر.…

خورشید بیرون می‌آید، ابزار آبرنگش را برمی‌دارد بر پشت بامها می‌نشیند خودش را تکرار …

درختان می‌پرسند برادران ما دقیقا چه هستیم؟…

مرا تنها بگذار درختی می‌گوید باشه باشه من خواهم گفت.…

وقتی می‌نویسم کاغذ تو را می‌شنود.…

برگ زنبقی بر چهره آب شنا می‌کند: مرگ به هیچ چیز دیگری شبیه نیست.…

من آبم رهایم کن بگذار بروم.…

بر دروازه شهر چاله ای است انگار از آن این جهان نیست.…