شعرها

دیرزمانی‌است
که بوسه‌هایت مرا سوزانده‌اند
و جسم پاکت
مثل ملافه‌های اتاق عمل
مرا هراسان …

نیمه‌های شب است
کارگری از شیفت دوم‌اش،
از کارخانه‌ی کنسروسازی برمی‌گردد.
باقیمانده‌ی توانش را …

ضربان می‌گیرد جان‌ام
چنان زبانه‌ی زنگی
بر دیواره‌هایش.
گوش کن!
ناقوس یک‌شنبه‌هاست
سنگین‌ناقوس یک‌شنبه‌ها…

دریغا، اینجا فرودگاهی‌است کوچک
پوشیده به شبنم
و این هواپیمایی‌است که بلند می‌شود
رهایش …

بزرگ، خاکستری، سنگین
چنان یک فیل پیر.
زمستان به آخر می‌رسد.
کوتاه، سقف‌های شیب‌دار، …

باد سیلی می‌زند
به صورت خود.

برقِ سردِ فلزیِ سوزنی شکسته
در ردای زمخت …

از امیدی مرده زاده شدم
چنان دسته‌ی علفی
رسته میان سنگ‌های پیاده‌رو.

نخستین واژه …

تو و من
و دو فنجان خالی قهوه
و چند واژه‌ی فانی
در تار …

آقای ب از معاد حرف می‌زند
همانقدر مطمئن
که کشاورزی لباس‌ کارش را
پشت …

مرا زیبا به یاد بیار

این ها ، آخرین سطرهای من است

فرض کن …

گریه کنم
می شنوید
صدایم را
از میان مصراع هایم؟

می توانید لمس کنید…

خیلی وقت است

که دیگر لب پنجره

صدای قمری ، صدای هیچ کبوتری

نمی …

قبل از طلوع آفتاب
هنگامی که رنگ دریا هنوز
سفید است
باید به راه …

از کاغذی سفید
هر چیزی می توان ساخت
هواپیما
یا بادبادکی بزرگ
حتی زیر …

موهایت را باید بافته باشی
ناگهان تو را به یاد می آورم
در عصری …

در آن تاریکی سنگین
به سراغم آمدی
از همه ی داستان ها
گذر کردی…