بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

دلم برای چرخ‌دستی‌های سوپرمارکت‌ می‌سوزد.
تازه آن‌ها را دیده‌ام،
چهار دست و پا
از …

۱

آشپزخانه‌ای تاریک.
مردی
پشت در یخچال که آهسته باز می‌شود
دنبال هفت‌تیر می‌گردد.…

امیدی در کار نیست.
تصویری که از چشم داریم،
گشاده می‌ماند.…

ناپیدایی خاطره
تهیا را تداعی می‌کند.
مردمان بسیار از آن رنج می‌برند.
آمبولانس خموشانه …

به بیرون خیره می‌شوم از پنجره‌‌ای بی‌پرده
کودکی دست‌های کوچک کثیفش را به هم …

آینه خود را انکار می‌کند.
من آینه را انکار می‌کنم.

۱

تشنه‌‌ی سفلیس و …

صورتش به زلالی آب است و
رد آسمان بر خنده‌هایش
شاهراه دندانش را می‌پیمایم…

چمن، باران به رویا می‌بیند و
درخت، باد.
تنها در طلسم هزارتویمان
بر تور …

می‌آزاردم مژه‌های بلندش،
هراسانم می‌کند آزادی‌اش به رویاهایش.
می‌خواستم بمکم کیرش را
و گریه‌کنم…

چه خواهی کرد
بی‌عینک و عکس و انعکاس؟
قلم به دستِ که خواهی داد …

نقش‌های سیاه‌قلم،
ایمان و شک
هر دو
زیر آستین پالتویی خیس جامانده‌اند.
شهر بیدار …

آخرین باغ وحش بر دیوار پناه‌گاه نقاشی شده‌است:

این تصویر دقیق بهشت است کسی …

محروم از همه چیز
به زانو درآمده‌ای
زمین خورده‌ای،
نمی‌ایستی و نمی‌جنگی.
دندان‌های خودت …

چراغ‌های کافه خاموشند

طنین قدم‌های دزد یک‌دست آژیر خطر می‌شود:

در پارک مجسمه‌ی روحانیون …

خیابان‌ها که سفید می‌شوند
مثل پنج فصل که می‌گذرند
تو را به خاطر می‌آورم…

قطار عظیم‌الجثه در دل شب گریه می‌کند
و ایستگاه می‌پرسد:

«هی! لوکوموتیو، گریه می‌کنی؟»…