بایگانی نوشته‌های احمد شاملو

پنجره‌ى مهتابى را بسته‌ام
چرا كه نمى‌خواهم زارى‌ها را بشنوم.
با اين همه، از …

راسى راسى مكافاتيه
اگه مسيح برگرده و پوسّش مث ما سياه باشه‌ها!
خدا مى‌دونه …

هر كجا كه باشد براى من يكسان است:

در اسكله‌هاى سى‌يرالئون
در پنبه‌زارهاى آلاباما…

نه ساعتى بر ديوار است و
نه زمانى.

سايه‌يى نمى‌جنبد از سپيده‌دمان تا شامگاه…

كيست آن كه به پيش مى‌راند
قلمى را كه بر كاغذ مى‌گذارم
در لحظه‌ى …

در شب آرام
كودكان مى‌خوانند.
جوباره‌ى زلال،
چشمه‌ى صافى!

كودكان:
در دل خرّم ملكوتيت…

(آيا لوسى ِ من پا در جويبار نهاده بود؟)

سه سپيدار گشن
يك ستاره.…

در گوشه‌يى از تالار
پدربزرگ ايستاده است
در گوشه‌يى ديگر
ده تن نوه‌گان او…

پل را آهن
يه آواز غمناكه تو هوا.
پل را آهن
يه آواز غمناكه …

صابخونه، صابخونه
سقف چيكه مى‌كنه،
اگه يادت باشه هفته‌ى پيشم
اينو بت گفتم.

صابخونه، …

رهروان ِ سپيده‌دمان و بامدادانيم
رهروان ِ خورشيدها و سحرگاهانيم.

نه از شب‌مان پروايى‌ست…

نورى هست كه ما
نه مى‌بينيمش نه لمسش مى‌كنيم.
در روشنى‌هاى پوچ خويش مى‌آرامد…

پهناب گوادل كوير
از زيتون‌زاران و نارنجستان‌ها مى‌گذرد.
رودبارهاى دوگانه‌ى غرناطه
از برف به …

اگر مُردم
در ِ مهتابى را باز بگذاريد.

كودك پرتقال مى‌خورد.
[از مهتابى خود …

تابناك و گشاده دست، فلق خُرد بهارى
تابناك و گشاده دست با هزار چشم …

چه دور
چه دور از دسترس است
آفريقا.
حتا خاطره‌يى هم زنده نمانده است…