بایگانی نوشته‌های احمد شاملو

نه ساعتى بر ديوار است و
نه زمانى.

سايه‌يى نمى‌جنبد از سپيده‌دمان تا شامگاه…

كيست آن كه به پيش مى‌راند
قلمى را كه بر كاغذ مى‌گذارم
در لحظه‌ى …

در شب آرام
كودكان مى‌خوانند.
جوباره‌ى زلال،
چشمه‌ى صافى!

كودكان:
در دل خرّم ملكوتيت…

(آيا لوسى ِ من پا در جويبار نهاده بود؟)

سه سپيدار گشن
يك ستاره.…

در گوشه‌يى از تالار
پدربزرگ ايستاده است
در گوشه‌يى ديگر
ده تن نوه‌گان او…

پل را آهن
يه آواز غمناكه تو هوا.
پل را آهن
يه آواز غمناكه …

صابخونه، صابخونه
سقف چيكه مى‌كنه،
اگه يادت باشه هفته‌ى پيشم
اينو بت گفتم.

صابخونه، …

رهروان ِ سپيده‌دمان و بامدادانيم
رهروان ِ خورشيدها و سحرگاهانيم.

نه از شب‌مان پروايى‌ست…

نورى هست كه ما
نه مى‌بينيمش نه لمسش مى‌كنيم.
در روشنى‌هاى پوچ خويش مى‌آرامد…

پهناب گوادل كوير
از زيتون‌زاران و نارنجستان‌ها مى‌گذرد.
رودبارهاى دوگانه‌ى غرناطه
از برف به …

اگر مُردم
در ِ مهتابى را باز بگذاريد.

كودك پرتقال مى‌خورد.
[از مهتابى خود …

تابناك و گشاده دست، فلق خُرد بهارى
تابناك و گشاده دست با هزار چشم …

هر كسى
بهتر از هيچ كسه.
تو اين گرگ و ميش بى‌حاصل
حتا مار…