شعرها

نمی‌دانستم که
نداشتنت می‌تواند شیرین باشد چون
صدا کردنت برای این‌که بیایی هرچند
نمی‌‌‌آیی …

شاخه‌ای که می‌شکند
شاخه‌ای که پر می‌گیرد
می‌گریند
می‌خوانند
آن پایین

می‌گشایم شب را…

ای دریا
خود را به تو می‌بخشم
افکارت را از دور می‌خوانم
انگشتان خمیده‌ی …

برای یکی: جاده‌خاکی
برای دیگری: راهِ اصلی

برای یکی: غم و شادیِ توامان
برای …

چشم‌ها
حرف می‌زنند
یا همین‌که خود را می‌گشایند
هرچه باقی مانده را
بیرون می‌ریزند.…

سردابه‌ها را ابداع کن
خیس از سکوت،حیاتی را
که تو را آفرید.
به جسم …

هرگز از عشق با او نگفتم
هرگز از مرگ با او نگفتم.

تنها طعم …

کسی که نگاهم می‌کند از اعماق شب
با چشم‌های بی‌حرکت، ‌درخشان در شب
مرا …

می‌دانم که تنها آواز
تنها شکوه آوازهای کهن
تنها شعر
همانی‌ست که خاموش است …

چه پیش خواهد آمد
وقتی دست‌ها
از شعرها کنار روند

وقتی آبِ خشکِ کوهستان‌های …

توجه کنید:
یک قلب تنها
یک قلب نیست.…

در تنهایی‌ام
چیزهایی دیدم بس واضح
که حقیقت نداشتند.…

تنها به رویایِ شبی تنها.
آرمیده‌ام ایام حَیَوان را.
باد و باران مرا خط …

و سرانجام

سرودی بی‌ادبار
رویایی چنان ستاره‌ای…

سکراتِ
رویابینانِ
پاییز.…

از ناخن عصر تا پنجه‌ی صبح
ابلیس نبود که مرا می‌ترساند.

حتی فرشته نیز …