شعرها

گشایشِ بی‌پایانِ کلماتِ اعصار!
وز آنِ من، کلام مدرن-
کلام همگان.

کلام ایمان که …

به آب می‌ماند عشق.
اگر نباشد کسی که مواج‌اش کند،
می‌گندد.…

یک کیهان،
والت ویتمن، پسر منهتن
گردن‌فراز، فربه و خوش‌گذران
که می‌خورد و می‌نوشد …

در دست‌های گرم کودکان
پرنده‌ای چوبی
زندگی آغازید

زیر پرهای لعابین
دلی کوچک به …

کلماتِ آبستن،
افسانه‌وار به ذات،
وعده‌ی معناهای ممکن،
آيين‌ها،
آیه‌ها،
آینه‌ها،
آریانه‌‌ها.

خطایی کوچک…

بر مرز می‌ایستیم
اسلحه بر دوش
برای برادرانمان برای شما
طناب ضخیم هوا را …

توفان زندگی می‌کند،
انگار تو بودی آن مردی
که قدم‌زنان می‌گذشت
از میانش.

توفان …

خدایا،
تو این را می‌دانی
که غم نیز، چون شادی
ارتباط برقرار می‌کند.
حتی …

شهرِ شهرهاست
برلین
مغازه‌ای عظیم.
اگرچه بختِ یافتنِ یک چتر
تا بر تو بگسترد…

خیره و شگرف است که چگونه مرا می‌کشد بامداد
اگر نتوانم همیشه و اینک…

آسیب‌پذیر: حیات حقیقی
چنان شعری در آستانه‌ی میلاد،
حقیقی.

آسیب‌پذیر: زندگی،
کناره‌هایش: مالامال اشتیاق،…

رخنه‌ای در شب.

بی‌درنگ
فرشته‌ای
اشغالش می‌کند.…

هیچ از پرندگان نمی‌دانم.
تاریخ آتش را نمی‌شناسم.
باور دارم اما
که تنهایی‌ام
باید …

برمی‌گردم تا نظر کنم به آفتاب
و مانعم می‌شوند عشق من!
باید برویم
پوشیده …

بر درگاهت صدایت کردم‌‌.
نبودی.
تیغ سفر شرحه شرحه‌ات کرد.
چه‌کسی برمی‌گردد وقتی تو …

پرنده‌ای کوچک،
کوچک‌تر از یک مشت
بر درخت گیلاس،
نام‌اش لکه‌ی گل و لای‌ایست…