شعرها

اگر در را باز کنم
زنی آن‌جاست
این نکته تایید می‌کند
که واقعیت، وجود …

بی هیچ ژرفایی
تا مسکنی برآورد ستارگان را
در شبی نو،
شعر با این …

آن‌چه به خاطر هراس بر زبان نمی‌آید
نه معماست،
نه فردایی
که بتواند دیگر …

ثروتمندی با من گفت
که فقرا احساسات ندارند.
تغزلی بود،
یک «من» ژرف،
یک …

آن گام‌ها: دنبال او می‌گردند؟
آن ماشین: دمِ خانه‌ی او می‌ایستد؟
آن مردان، در …

یک لمس است این آیا
که مرا تا هویتی تازه می‌لرزاند؟
شعله‌ها و اثیر …

و اندوهگینم من و
شادم من.
هرچه مال من، دیگر از آنِ من نیست. …

با قایق‌های کاغذی
می‌توان هر مغاکی را پیمود.…

خاکستریِ مو،
به صدا نفوذ می‌کند،
به اقلیمی که جان در آن می‌بالد
انگار …

روستایی از نور
در سایه
خواهد سوخت…

در ساحل دیگرِ شب
عشق ممکن است

-مرا بِبَر-

مرا بِبَر به میان آن …

لمس‌ام کن ای زمان
که برای انگشتانت
هنوز برهنه‌ام.…

شاعر، مثل همیشه، اشتباه فهمید:
آن‌چه زن را به بالا برکشید، امید نبود
یا …

همان تسلیم کور را قدم می‌زنم
دوباره و دوباره
می‌توانم زندگی کنم آیا؟
زندگی …

برگشته از سفر،
مانده از واپسین مهمانی
یک سیبِ پوسیده.
دورش انداختم!

شرم،
یا …

عالی‌جناب!
وقتی من،
نیروی داوطلب جنگ
به خانه برمی‌گشتم
آن‌ها «زمان» مرا کشتند.
بعد …