شعرها

دوباره همان قصه را تعریف می‌کنی
درباره‌ی کودکی‌ات،
این‌که پنج ساله بودی و
دوچرخه‌ی …

علف‌های هرزِ باغ را در نظر بگیر
نه به درد کسی می‌خورند
نه کسی …

سنگ به سنگ
آسمان را می‌جوید، خاک.
گام به گام
گیاهانِ من،
به سمت …

بر نوک پیکان است دیگر
قلب پرنده
نامرئی.
بر تیغه‌ی پاروست دیگر
آب
نامرئی.…

قرن از پس قرن می‌جویمت
نه ‌سنگی را
بی‌آنکه جابجایش کنم
رها می‌کنم،
نه …

یک روز
از پشت میز تحریرم برمی‌خیزم و
از کلمات فاصله می‌گیرم،
از شما…

نیمه‌های ‌شب
در نیویورک
هنگام که از دریاهای رویا بیرون می‌آید آن زن
این …

قایق‌ها چیستند، اگر نیستند درختانی خسته از خموشی.
دکل‌های الوان چیستند، اگر نیستند درختانی …

من که به آینده حمله می‌بردم‌
تا از جهان
چشم‌اندازی تفته و ناساز برآورم،…

بر آبِ دریاچه
به سایه‌ام نگاه می‌کنم،
صورت‌ام سفید نیست
تنها موهایم سفیدند.
جوانی‌ …

بی‌شک آنان که بالای پله‌‌ها می‌ایستند
می‌دانند
همه چیز را می‌دانند.

به رغم آنان، …

به رویا مردم و
به زندگی
نجات یافتم.…

یک قرن بر دامنت
بی سرزمین
بی دوست
بی معبر.

چه سرسامی،
قلمرو ظلمت!…

بلند یا کوتاه
هرچه زندگی می‌کنیم
خود را به پس‌مانده‌ای خاکستری فرو می‌کاهد
در …

رسالت عاشق، دیدن است
خورشیدی تاریک را بر بستر
و در سرما
تولد آتش …

قایق،
لنگر انداخته بر جزیره‌ی مه‌آلود
می‌جنبد.
خورشید غروب می‌کند
و دلواپسی‌های مسافر افزون …