شعرها

پرکشيدن بر چشم‌انداز سوزان و
بر قله‌های پربرف
تا سرسبزی‌ها:
این‌جا برمن است و …

خاموش‌اند درختان
خاموش است خاک
تنها سنگینی این برف محض
از هستی خبری …

اينك بهار استامبول!
با نام ِ حقيقى ِ شاعر
از كف‏اش گل به بار …

پس آن‏گاه عشق در شعر باز مى‌‏گسترد
پس از سپيد ِ سكوت
ناب و …

رُزهاى دمشق
كه در ظلمات
دايه‏گان ِ پرتو ِ نوراَند و
آينه‏‌داران ِ هاله‏‌اند …

در مرزهاى هوا
هياهويى سرخ اخطار مى‏‌شود
بادها آغوش ِ مرا مى‏‌انبارند
و به …

درخت ِ مجروح
به عطر خويشم درمى‌‏پيچد.
اى هذيان ِ دلپذير كه ستاره‏‌گان را …

ستاره با خون‌‏اش
آلاله‏‌يى را شكل مى‏‌دهد
كه پرتوهاى آفتاب را خلاصه مى‏‌كند
تا …

بارانى از شكوفه‏‌هاى گيلاسْ‏‌بنان
مى‏‌چيند در هوا
اين ميغ ِ درخشان را
تا به …

آن جا كه دلارام مى‌‏نشيند
فضا از نشانه سرشار مى‌‏شود،
لمعانى رنگينْ‏‌كمانى
كه فرياد …

همه چيزى آشكارى‌‏ست بر درياچه‌‏ى پيشانى‌‏اش
آينه‏‌ى سكوت ِ سنگين ِ او بودن.
سرودى …

از زيبايى بازمى‌‏پوشد
ادوار ِ زوال‏‌ناپذير را.
به هنگام ِ برودت
در دل ِ …

اگر دريا فراز آيد
بدو خواهم گفت بازگردد
با مغاك‏‌اش.
تن‏‌ام
به لطف ِ …

آن پرنده‌ که به او پریدن آموختم
و به سوی سرنوشت‌اش پرکشید…خیره می‌شوم به…

نخست سنگ آتش را
برخاک دیدم.
چون  ابری روشن که از چادری محتاط
فراز …

نه در زندگی خویش زندگی  می‌کنی
نه در روزهایی که می‌گریزند.
می‌پرسند کجایی تو؟…