بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

چه زیباست انتظارِ دوباره‌ی تو
در همان جای همیشگی
بی‌نگاهی به در
و زیر …

ظلمت،
ظلمت فزون‌تر است
که به روز مرگم خواهم خواست.

سکوت،
سکوتی فزون‌تر است…

بانگ خروسان…

سپیده‌دم
دری گشاده را
می‌گشاید …
«دلتنگی»
که هرگز رهایت نکرد
در …

در نسیان می‌نویسم
در هر آتش شب
در هر چهره‌ی تو

پس سنگی‌ست
‌آن‌جا …

به حکایت یک جنگ دریایی کهن گوش می‌کنی؟
می‌خواهی بدانی در نور ماه و …

باید تحویل دهی عشقت را
وقتی او را با خود می‌برند،
باید تحویلش دهی…

حالا از آن‌چه در اوان جوانی‌ در تگزاس می‌دانستم حرف می‌زنم
( از سقوط …

به موسیقی می‌ماند عشق،
مرا بر می‌گرداند
با دست‌های خالی
با زمان که خاموش …

می‌توانی برایم هرچه دلت می‌خواهد بگویی
باورکردنشان، اهمیت ندارد
مهم این است که هوا…

بیدار می‌شوم.
نخستین جزیره‌ی هشیاری:
یک درخت.
هراس، پرواز را ابداع می‌کند.
بیابانِ آشنا …

یک شعر
چون نبردی بزرگ
مرا پرتاب می‌کند به این میدان
بی خصمی جز …

تنِ تو،
جهان،
می‌دود.
چشمان من،
جهان، نیز.
هیچکس دوبار با همان چشم‌ها عاشق …

عزیزکم:
چه خوب آب‌تنی می‌کنی،
بی کسی که تماشایت کند،
در آب‌های یخ‌بسته‌ی محاسباتِ …

نه بادم، نه بادبان
سکانی‌ام که کشتی می‌راند.

نه آبم، نه سکان
همان‌ام که …

تمام رنگ‌پریدگی‌هایِ شرح‌ناپذیر،
خاطره است.

در گذر از دیوار به دیوار
مغاک، پلکی‌ست.
غرق …

خورشید منفجر می‌شود:

فرو می‌ریزد خود را
تا خنک شود در شادمانی‌ات.
امواج سینه‌ات …