بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

نه
کلمات عشق نمی‌ورزند
غیاب می‌ورزند
اگر بگویم «آب»، می‌نوشی؟
اگر بگویم «نان»، می‌خوری؟…

بیان
با کلمات این جهان
که گسست از من
قایقی
که مرا با خود …

شبا‌هنگام
آینه‌ای برای کودک مرده
آینه‌ای از خاکستر…

بسیار زاده شدم
و رنجی مضاعف بردم
در خاطره‌ی اینجا و آنجا.…

به من که نگاه می‌کنی
چشمان من کلیدند
دیوار رازها دارد و
کلمات هراس …

حالا حقیقت را در می‌یابم

منفجر در آرزوهایم

و در ناکامی‌ها
ناسازگاری‌ها
بی‌تعادلی
و …

همگان با سکوت عشق‌بازی می‌کنند.
سکوتی چون آتش به من وعده دادند
خانه‌ای از …

می‌گوید چیزی نمی‌داند از هراسِ مرگِ عشق
می‌گوید هراسی ندارد از مرگِ عشق
می‌گوید …

تنها تشنگی
سکوت
بی‌مواجهه

پروا کن از من عشق من
پروا کن از این …

با پیراهن‌اش بر آتش می‌جهد
از ستاره به ستاره
از سایه به سایه
می‌میرد…

خانه‌ات را ساخته‌ای
پرندگانت را بال و پر داده‌ای
باد را به بادِ کتک …

حالا
در این ساعت معصوم
من و آن‌که بودم
نشسته‌ایم
در آستانه‌ی نگاهم.

 …

فراسوی هر منطقه‌ی ممنوع
آینه‌ایست
برای زلالی محزونمان.

 …

مسافر کوچک
در حال وصف مرگ خویش
جان داد

حیوانات حکیم نوستالژی
تن گرمش …

در دست‌های منقبض مردی مرده
در خاطره‌ی دیوانه‌مردی
در اندوه یک کودک
در دستی …

به گاهِ نوشتن
پرسیده‌ام، گم گشته‌ام.

در این شب، در این جهان
در آغوش‌ات …