بایگانی نوشته‌های محسن عمادی

عشق به تمامی تخیل است.
سال را ابداع می‌کند، روز را،
ساعت را و …

در اندیشه‌ی جانت
در چشمانت
به خویش نظر کردم.

جَبَن سفید.

در اندیشه‌ی دهانت…

وقتِ آن است که خود را شرح دهم
– بیا بپا خیزیم.

آن‌چه را …

باریکه‌آبی‌ست
از عشق
هر ترانه.

باریکه‌آبی از زمان
گره‌ای از زمان
هر ستاره.

و …

ای کشیشان تمامی زمان‌ها در سراسر جهان هیچ خوارتان نمی‌دارم
بزرگتر‌ترین ایمان‌هاست ایمان من …

سکوت من شریک کلمات توست
با نخ لطیف یک کنایه:
نخی سفید، از خنده…

برای حرف زدن با من،
انزوا پیشه می‌کنی
از خویش بیرون می‌شوی
تا با …

خشکی و آب است که این سطرها را می‌نویسد.
خاطره و فراموشی‌ست که این …

چیزی در دل شب صدایم می‌کند.
نمی‌دانم که چیست…

در دل شب چیزی صدایم …

بخواب، خوان کارلوس،
بخواب،
که عشق در گهواره‌ات
تکان تکان می‌خورد.

بخواب.

از فرشتگان …

از هوای ملایم می‌آیم.

دیده‌ام ساعت سفید را
ساعتی که در آن
همه‌چیز حرکت …

در پیاده‌روهای پردرخت
زندگی خواهم کرد.
برگ‌ها
نه رخصت رویا به من می‌دهند
نه …

بوسیده‌اند
چشمان من

عریانی موحش‌ات را.…

از چشم‌های تو
چشمی پاک‌تر نمی‌شناسم.
تو در آن‌ها هستی و همزمان هستند
چیزهایی …

چون چرک می‌کند چشم‌ها را زمان
نور صبح را
دیگر نمی‌شناسی.
ولی وضوح سمج…

از هنگام کودکی
در مدرسه
بالا می‌رفتم
از سجاف‌های روشن خورشید و خاک.
به …