بایگانی نوشته‌های احمد شاملو

اين‌چنين، در چشم انتظارى،
شب‌ها چندان دراز مى‌گذرد
كه ترانه ريشه افشان كرده درخت‌وار …

توده‌ى كوچك
بى‌شمشير و بى‌گلوله مى‌جنگد
براى نان ِ همه
براى نور و براى …

شب هيچ‌گاه كامل نيست
هميشه چون اين را مى‌گويم و تأكيد مى‌كنم
در انتهاى …

تو باغچه‌ى وسط ِ ميدون، رو يه نيمكت
مردى نشسته كه وقتى رد ميشين …

«براى آن كه زنده‌گان به زنده‌گى انديشه كنند، سنگنبشته‌ى گور يكى از كهن‌ترين انگيزه‌هاست. …

عفيف و بى‌پيرايه
اندك سخن بود
و آفرينش را تسبيح مى‌گفت.
اما چندان كه …

نيم‌گرم هنوز از رخت و پخت ازاله
بربسته چشم مى‌جنبى
هم از آن دست …

روز ِ سبز ِ سوزان،
شيبى دلپذير و بر آن
جاى جاى
زنگوله‌ها و …

مگر نه چنين است كه همواره
روزها تهى از عشق است
هر سپيده‌دم نابخشودنى…

زير كبوده‌ها، در نخستين ماه بهار
پرنده‌گان و جنگجويان
بر گذارى ِ آئين قداس …

چشم‌اندازى عريان
كه ديرى در آن خواهم زيست
چمن‌زارانى گسترده دارد
كه حرارت تو …

كفى آب بر صخره،
كفى آب
صافى شده از سكوت و
از مراقبه‌ى پرنده‌گان…

پُر
از ميوه‌هايى كه در دهن آب مى‌شود
آراسته
به هزار گُل ِ گوناگون…

افروخته يك به يك سه چوبه‌ى كبريت در دل ِ شب
نخستين براى ديدن …

زانو زده بر خاك زمين را نگاه مى‌كنم
علف را نگاه مى‌كنم
حشره را …

دوشيزه‌گان ِ تگرگ
در كناره
در كار ِ گرد آوردن نمك‌اند.
آنان، از آن …