بایگانی نوشته‌های احمد شاملو

اين ديار كه سر ِ ماديانى را ماند
به تك در رسيده ز اقصاى …

زنگار
با سنگ مرمر
چه تواند كرد؟
يا غُل و زنجير
با توفان
يا …

اين است قانون گرم انسان‌ها
از رَز باده مى‌سازند
از زغال آتش و
از …

اين عشق
به اين سختى
به اين تُردى
به اين نازكى
به اين نوميدى،…

زنده‌گى شوخى نيست
جدّى بگيرش
كارى كه فى‌المثل يكى سنجاب مى‌كند
بى‌اين كه از …

– آن خانه را چه گونه پى خواهند افكند؟
درهايش را چه كسى بر …

به دوستان پرتوقعم

به شما اگر بگويم من كه آفتاب در جنگل
به تنى …

دنيا پر از چاله‌هاى بزرگ خونه
اين همه خون ِ پخش و پلا چى …

كلمات بينوا
غرقه‌ى اشك و خيس ِ مرارت
تعميد دوباره مى‌يابند.
پرنده‌گانى كه بال‌هاى …

اين‌جا
پرنده‌گان نمى‌خوانند
ناقوس‌ها خاموشند
و يونان نيز
لب فرو بسته
با تمامى ِ …

رنگى كه شب را تجزيه مى‌كند
ميزى كه گِردش نشسته‌اند
جامى بر پيشْبخارى
چراغ، …

مادر مى‌بافه
پسر مى‌جنگه
به نظر مادره اين وضع خيلى طبيعيه.

– پدره چى؟ …

– پنجه‌ى مريم، رُسته در شكاف صخره‌يى!
اين همه رنگ از كجا آورده‌اى تا …

ناقوس ِ خالى
پرنده‌گان ِ مرده
در خانه‌يى كه همه مى‌خوابند
در ساعت ِ …

اين‌چنين، در چشم انتظارى،
شب‌ها چندان دراز مى‌گذرد
كه ترانه ريشه افشان كرده درخت‌وار …

توده‌ى كوچك
بى‌شمشير و بى‌گلوله مى‌جنگد
براى نان ِ همه
براى نور و براى …