بایگانی نوشته‌های احمد شاملو

قهوه‌رو ريخ تو فنجون
شيرو ريخ رو قهوه
قندو انداخ تو شيرقهوه
با قاشق …

اينك بهار استامبول!
با نام ِ حقيقى ِ شاعر
از كف‏اش گل به بار …

پس آن‏گاه عشق در شعر باز مى‌‏گسترد
پس از سپيد ِ سكوت
ناب و …

رُزهاى دمشق
كه در ظلمات
دايه‏گان ِ پرتو ِ نوراَند و
آينه‏‌داران ِ هاله‏‌اند …

در مرزهاى هوا
هياهويى سرخ اخطار مى‏‌شود
بادها آغوش ِ مرا مى‏‌انبارند
و به …

درخت ِ مجروح
به عطر خويشم درمى‌‏پيچد.
اى هذيان ِ دلپذير كه ستاره‏‌گان را …

ستاره با خون‌‏اش
آلاله‏‌يى را شكل مى‏‌دهد
كه پرتوهاى آفتاب را خلاصه مى‏‌كند
تا …

بارانى از شكوفه‏‌هاى گيلاسْ‏‌بنان
مى‏‌چيند در هوا
اين ميغ ِ درخشان را
تا به …

آن جا كه دلارام مى‌‏نشيند
فضا از نشانه سرشار مى‌‏شود،
لمعانى رنگينْ‏‌كمانى
كه فرياد …

همه چيزى آشكارى‌‏ست بر درياچه‌‏ى پيشانى‌‏اش
آينه‏‌ى سكوت ِ سنگين ِ او بودن.
سرودى …

از زيبايى بازمى‌‏پوشد
ادوار ِ زوال‏‌ناپذير را.
به هنگام ِ برودت
در دل ِ …

اگر دريا فراز آيد
بدو خواهم گفت بازگردد
با مغاك‏‌اش.
تن‏‌ام
به لطف ِ …

و مرد افتاده بود.

يكى آواز داد: دلاور برخيز!
و مرد همچنان افتاده بود.…

ريزبار
علف‌ها را حتا
در هميان ِ توفان خم نكرد
و از غبار
جز …

آن جا، بر پله‌كان عريض
بر پله‌كان اشك‌ها
در كوره راه گود افتاده‌ى مرگ…

دوست نمى‌دارم به خواب اندر شوم شباهنگام
كه چهره‌ى تو بر شانه‌ى من است…