خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

درخت به دستهایم وارد شده شیره اش از بازوانم بالا رفته درخت در سینه ام رشد کرده به سمت پایین گسترده شاخه هایش چون بازوانی از تنم بیرون خزیده درخت تویی خزه تویی بنفشه ای با بادی بر فراز آن کودکی- چنین بالا- تویی و اینهمه …

  تاریخ بازی هایی عجیب دارد! بازی هایی تلخ و غریب! و از آن جمله است یازدهم سپتامبر. آری، دیرزمانی پیش از سال 2001 میلادی، نه یک بار، که بارها و بارها، این تاریخ طنینی تلخ در جان و دل مردم دنیا فرو فکنده بود.؛ بیایید …

  سالها پیش هم بلبل می خواند به نغمه یی خوش از آن که ما با هم بودیم می خوانم و توانم نیست که بگریم و می بافم در تنهایی صاف و روشن تارهایی تا آن زمان که ماه می تابد آن زمان که با هم …

  وقتی عاشقم حس می کنم سلطان زمانم و مالک زمین و هر چه در آن است سوار بر اسبم به سوی خورشید می رانم وقتی عاشقم نور سیالی می شوم پنهان از نظر ها و شعر ها در دفتر شعرم کشتزارهای خشخاش و گل ابریشم …

و خورشید خاموش شد چون نور سرخ کوچکی که ناپدید می‌شود وقتی آسانسور می‌ایستد. یادم نیست طبقه‌ی چندم می‌نشستیم سوم، پنجم یا صد و یکم… ولی همیشه یک جور تمام می‌شود: سیلی هوای سرد نگاه بی‌شکیب به چهره‌ی کسانی که منتظر بیرون رفتن‌اند.

دیرزمانی‌است که بوسه‌هایت مرا سوزانده‌اند و جسم پاکت مثل ملافه‌های اتاق عمل مرا هراسان کرده‌است نفس‌هایت که در شش‌هایم ناپدید می‌شوند سوسن‌هایی‌ هستند فروافتاده در چاه فاضلاب در میانه‌ی زمستان. دیرزمانی‌است که شرمسارم از آزادیِ خود. هر روز تکه‌چوبی بر می‌دارم از پرچین‌ات و می‌سوزانمش تا …

نیمه‌های شب است کارگری از شیفت دوم‌اش، از کارخانه‌ی کنسروسازی برمی‌گردد. باقیمانده‌ی توانش را امتحان می‌کند. سنگی پرت می‌کند بر کاشی‌های دیوارِ خانه‌ی زنی مجنون. «لعنتیا! مادر جنده‌ها!» از درون خانه کسی نفرین می‌کند. زن تمامی تاریخ است، کسی را نمی‌تواند سرزنش کند. شاه‌کلید است این …

ضربان می‌گیرد جان‌ام چنان زبانه‌ی زنگی بر دیواره‌هایش. گوش کن! ناقوس یک‌شنبه‌هاست سنگین‌ناقوس یک‌شنبه‌ها وقتی کشیش موعظه‌ی عفو می‌خواند و ما گل بر گورها می‌نهیم.‌