شعرها

ویرانی چوب را می‌شنوی
(موریانه‌های کور در رگ‌هاش)
سوزن‌ها و گنجه‌های پر از سایه …

این خانه
موقوف زراعت و مرگ بود.
در اندرونی‌اش گزنه‌ها می‌گسترند و
گل‌ها می‌گذرند…

تنم را می‌گسترانم
بر چوب‌های دریده به اشک‌ها
بوی بذرهای کتان
و سایه.

آه، …

نگاهبان
از مادرش زخم خورده‌بود.
با دست‌هایش شکل غم را شرح می‌داد
و گیسوانی …

در مستی
زنان، سایه، پلیس و باد
به گردش حلقه می‌زدند.
رگ می‌نهاد در …

پیش‌روی آبِ راکد، عریانم.
لباسم را در سکوتِ واپسین شاخه‌ها رها کردم.
تقدیر من …

چشمه‌ها در شب حرف می‌زنند
از آهن‌رباهای سکوت حرف می‌زنند.
و من
لطافت کلمات …

این ساعت وجود ندارد
این شهر وجود ندارد
نمی‌بینم
این درخت‌های سپیدار را
هندسه‌شان …

در رطوبت دوستم داری
و کبودی
در نوک پستان‌هایت.
به لطافت سخن می‌گویی
بر …

پرتقال
در دست‌هایت،
‌همیشگی‌ست فروغ‌اش آیا؟
کنار آب و چاقو،
یک پرتقال در مغاک …

به جای اجازه دادن به او

برای شهادت در دادگاه

به منظور آوردن دلایلی…

دیوارها به عقب می‌روند
و میخانه‌ها،
رهایی را
هم‌اینک نفس بکش،
تنها با زندگی‌ات.…

بگذار در سکوت خداحافظی کنیم.
عکس را پایین بگذار.
جدایی‌های این جهان
اشاراتی به …

نمی‌خواهم ای جان محزون
بازگردم به مکان‌هایی که اشک‌هایم از آن‌ها برگذشت،
تپیدن راز …

عشقی تو آیا؟
از آتش عبور کن!
با بال‌های دریا بگذر!
در زندگی بیدار …

بدان مایه زیبا که آتش،
می‌تپد در غروب خاموش،
طلایی و سوزان.

بدان مایه …