شيردلى سرفراز
بر خاك افتاده است
خاك مرطوب در خود جايش نمى‌دهد
كرم‌هاى حقير …

زنگار
با سنگ مرمر
چه تواند كرد؟
يا غُل و زنجير
با توفان
يا …

– آن خانه را چه گونه پى خواهند افكند؟
درهايش را چه كسى بر …

اين‌جا
پرنده‌گان نمى‌خوانند
ناقوس‌ها خاموشند
و يونان نيز
لب فرو بسته
با تمامى ِ …

اين عشق
به اين سختى
به اين تُردى
به اين نازكى
به اين نوميدى،…

شب هيچ‌گاه كامل نيست
هميشه چون اين را مى‌گويم و تأكيد مى‌كنم
در انتهاى …

«براى آن كه زنده‌گان به زنده‌گى انديشه كنند، سنگنبشته‌ى گور يكى از كهن‌ترين انگيزه‌هاست. …

نيم‌گرم هنوز از رخت و پخت ازاله
بربسته چشم مى‌جنبى
هم از آن دست …

مگر نه چنين است كه همواره
روزها تهى از عشق است
هر سپيده‌دم نابخشودنى…

چشم‌اندازى عريان
كه ديرى در آن خواهم زيست
چمن‌زارانى گسترده دارد
كه حرارت تو …

پُر
از ميوه‌هايى كه در دهن آب مى‌شود
آراسته
به هزار گُل ِ گوناگون…

ما دو، دستادست
همه‌جا خود را در خانه‌ى خويش مى‌انگاريم
زير درخت مهربان زير …

به دوستان پرتوقعم

به شما اگر بگويم من كه آفتاب در جنگل
به تنى …

رنگى كه شب را تجزيه مى‌كند
ميزى كه گِردش نشسته‌اند
جامى بر پيشْبخارى
چراغ، …

ناقوس ِ خالى
پرنده‌گان ِ مرده
در خانه‌يى كه همه مى‌خوابند
در ساعت ِ …

تو باغچه‌ى وسط ِ ميدون، رو يه نيمكت
مردى نشسته كه وقتى رد ميشين …