بایگانی نوشته‌های کامیار محسنین

به اسپانیایی نجوا می کند که دیگر زمانی نمانده است.

صدای داس هایی که …

آوردنِ تصویر، دیوار، باد

گل، شیشه، برق روی چوب،

و زلالیِ نابِ سردِ آب…

چیزهایی پیدا کردم

اما باز پراکنده اشان می کنند

در مسیر بادهای چهار سو…

ترانه ای می خوانم

از زیبایی آتن

بدون بردگانش

از دنیایی آزاد

از شاه …

به یگانه ام، آنیا

آن شب زن گریه کرد، اما نه برای آنکه مرد …

به باربارا

بانوی مقدس من، پر از گناه،

در قاب رویا به سان آیینه …

بقایای ستاره ای گرفتار شد میان موهایت

تکه تکه شد مثل پوست گردو

ستاره …

فکر می کنم هر از چند گاه نگاهمان می کنند

از روبرو، از عقب، …

جنگ های غم انگیز

اگر که عشق را همراه نباشند.

غم انگیز…

غم انگیز……

 نقاشی شده، نه تهی:

نقاشی شده خانه من

با رنگ های سرشار

از شهوت …

حالا به کجا؟ همچون شمایل ازلی ویرانی من

این شبح ایستاده در اندرون من…

در میان ما عشق عروج کرد

به مانند ماه در میان دو درخت نخل…

هیچگاه ترک نکردند

گلستان آغوش را.

و به گرد گل سرخِ

بوسه هایشان گشتند.…

نیاز دارم به شنیدن صدای تو،

اشتیاق به بودن در کنار تو،

و درد …

خورشید، گل سرخ، و کودک

گل های روز زاده می شوند.

فرزندان هر روز…

گورستان همین نزدیکی هاست

همانجایی که من و تو می خوابیم

در میان میوه …