بایگانی نوشته‌های کامیار محسنین

می خواهم از تو بنویسم

با نامت تکیه گاهی بسازم

برای پرچین های شکسته…

از نو گل سرخی می آفرینم برای تو

گل سرخی وصف ناشدنی برای تو…

ما به پیش می رویم

نه می خوابیم، نه بیدار می شویم

به میعادگاه …

شب است که مهجور است

از نوک کوه تا به دریا.

من اما؛

من …

و آنَک… به ماه می نگرم.

زمانی من اینجا زندگی کرده ام.

این آواز …

گفتم بازی سرنوشت، بازی هیچ-هیچ است

و چه نیاز به ماهی،

اگر شما خاویار …

کاش اینجا بودی، عزیز من، ای کاش اینجا بودی
کاش روی مبل نشسته بودی…

مرده بودم و اینک زنده ام 
تو دستم را گرفتی 

کوردلانه مرده بودم 
تو …

این برکه زمستانی 
یکه و تنها همچون قلب آن پیرمرد 
که غم تمام انسان …