خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

بخواب، فانوس شیطان! رفیق نابابی هستم من. اما بر پیشانی‌ به‌جای چین و چروک ‌ مرداد و آبان را رفیق داشتن، قرار از من می‌رباید. خواهم گذشت از بیابان از نیزار، رنج خواهم کشید شادمانه با مرداد و فرو می‌ریزم با آبان بر زمین فرو می‌بارم. …

بیهوده افسار می‌کشند تازیانه شلاق می‌زند هوا را نترس! به تو نمی‌گیرد، بیهوده افسار می‌کشند آنجا که خدا گریخته است. به کجا رفته‌است؟ تنها خودش می‌داند، رفته‌ تا بجنگد برای چیزی باد را ببخشد به آسیاب‌های بادی و رفته‌است و رفته‌است، خودش می‌داند به کجا رفته‌‌است …

به چه شعر می‌گوئیم؟ می‌خواهی شعر بسازی؟ در انزوا؟ دست‌ها بر صورت و هق‌هق؟ باید دیوانه‌وار عاشق باشیم؟ می‌شنوی؟ این تیک ‌تاک شعر است که نومیدانه نواخته می‌شود. به چه شعر می‌گوییم؟ می‌خواهی شعر بنویسی؟ شاید بدانی که کلمات بیش‌تر کاذب‌اند خدا دهان را قفل کرده‌است …

نومیدانه خشک‌اند لب‌هایم امروز و افسوس می‌برم بر تاریکی برای آن‌چه به دید در نمی‌آید. (چه زیباست این فسوس چون دختری که رویا می‌بیند میان خواب و بیداری و نمی‌داند که در رویا به که دل خواهد بست و خموشانه آه می‌کشد انگار لبخند می‌زند) و …

لبخند‌های بسیاری هست من اما به دشوارترينشان فکر می‌کنم آسان‌ترين لبخند نشسته در اعماق، بريده از هر سو، با تيغه‌ی زمان. لبخندی که فقط چند چین کم دارد تا همه‌چيز را از هم بگشاید و برای اسم اعظم خدا مهیا باشد لبخندی که بر چهره می‌ماند …

دختر از تو پرسید: شعر چیست ؟ و دلت میخواست بگویی: تو ! بله ، تو و شگفتی و هراسی که اثبات معجزه اند. به زیبایی رسیده‌ات حسودیم می‌شود چرا که نه میتوانم ببوسمت و نه قادرم با تو بخوابم چون‌که هیچ چیز ندارم و هرکه …

۱ سنگ مسلم بود. مفروض بود. همان لحظه‌ای‌است که به نیابت تمام سکوت سخن می‌گوید. کنار مرز گورستان هولوکاستی گر می‌گیرد. ای جهان زندگان هرگز آن‌سوتر از ابروان خود را دیده‌اید؟

عصر آهن است در گلو. دیگر. در خویش سکنی می‌کنی اما خود را باز نمی‌شناسی. زندگی می‌کنی در سردابه‌ی متروکی که در آن به دلت گوش می‌دهی وقتی چربی و فراموشی در رگ‌هایت منتشر می‌شوند و در میانه‌ی درد آهک می‌شوی و از دهانت هجاهای سیاه …