خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

دریغا، اینجا فرودگاهی‌است کوچک پوشیده به شبنم و این هواپیمایی‌است که بلند می‌شود رهایش می‌کند در پشت سر چون دندانی شکسته که قهرمان بوکسی را. آن شهر، برای ابد در پشت سر به جا می‌ماند با پل‌های خشک تازه‌اش انگار زنان سرگردان، با کلیساهای بسیارش چون …

بزرگ، خاکستری، سنگین چنان یک فیل پیر. زمستان به آخر می‌رسد. کوتاه، سقف‌های شیب‌دار، قایق‌های واژگون‌اند در سواحل خواب چرت می‌رنند. بیست سال زندگی یک درخت بلوط به آنی می‌سوزد در اجاقی. و چشم‌ها تنها تصادفن با هم تصادم می‌کنند جاده‌های بیرون شهر در مراتع پوشیده …

باد سیلی می‌زند به صورت خود. برقِ سردِ فلزیِ سوزنی شکسته در ردای زمخت کلام. دندان‌ها بر لبه‌ی صاعقه‌ای تیز می‌شوند. رویاهایم شب‌ها می‌لرزانند بستر را با زنای محارمشان. همخونند اما صبح‌ یکدگر را به جا نمی‌آورند. ردپاها بر کف خیس اتاق… بیدار خواهم شد وقتی …

از امیدی مرده زاده شدم چنان دسته‌ی علفی رسته میان سنگ‌های پیاده‌رو. نخستین واژه را پشت دری آموختم قناس. آمدم به ادراک نور و ظلمت از شکاف‌های تنم خاکستر-تنی تمام-نسوخته‌. آواز آموختم چونان نفسی سرد که حرکت می‌آموزد میان دو عاشق خام‌دست. چون زیرپوش روسپیان اما …

تو و من و دو فنجان خالی قهوه و چند واژه‌ی فانی در تار عنکبوتی به تقلای نجات. بیست ناخن بر میز چون پوسته‌های ریخته از جیب پاره‌ی کودکی بر آسفالت خیابان. بیرون هوای صبح بقایایش را می‌جود. چشم‌هامان خیره بر فنجان خالی بر اشکال افلاک …

آقای ب از معاد حرف می‌زند همانقدر مطمئن که کشاورزی لباس‌ کارش را پشت در آویزان می‌کند دیروقتِ غروب. شوخی‌بردار نیست… سال‌ها و سال‌ها خطوط موازی را دنبال می‌کرد صندلی چرخدارِ پدر افلیجش خطوطی می‌ساخت که در گره‌های بزرگ حلقه می‌بست مثل بندکفش‌هایی که بی‌حوصله بسته …

مرا زیبا به یاد بیار این ها ، آخرین سطرهای من است فرض کن که من رویایی بودم که از زندگی تو گذر کردم و یا بارانی بودم که سیلاب شدم در کوچه های تان سپس خاک ، آب را کشید و من محو شدم شاید …

گریه کنم می شنوید صدایم را از میان مصراع هایم؟ می توانید لمس کنید قطره اشک هایم را با دستان تان؟ قبل از مبتلا شدن به این درد نمی دانستم ترانه ها اینقدر زیبا و کلمات اینقدر بی کفایت اند جایی هست می دانم جایی که …