شعرها

بر ما چنان رفت
كه ديگر به انگشتانمان هم اعتمادمان نبود
آنجا كه پس …

تنهايي

نه شباهتی به آرام شبِي  دلچسب در خانه دارد

با كرست کمر آبي …

زمزمه هاي عجيب و دستهاي عجيب

در تنهايي زندگي ميكنند

گياهان عجيب تنهایی را…

در مسیرم
از دلِ سیاه‌بیشه

کلمه می‌پاشم

تا راه بازگشتم را
پیدا کنم.…

بگذار کمک‌ات کنم

چنین گفت میمون.

و محتاطانه

بر نوک درختی گذاشت
ماهی را.…

شب خاموش است.

فقط یک قمری خسته
بی‌قرار
در هوای شب
بغبغو می‌کند،

شاید…

مرگ نقب می‌زند

ژرف و ژرف‌تر.

به بالا می‌بالد
حیات

از ژرفای مرگ.…

از واپسین دیدارمان
ده سال
می‌گذرد.
و اینک درمی‌یابم
که تمام تاریکی شب
نمی‌تواند …

عصرِ دیروز
بذر پاشیدیم
در سراسر باغ

و دیشب
نخستین برفِ
زمستان.

امروز صبح…

آفتابِ صبح‌گاهی
می‌تابد

بر تاجِ
سوسنِ یک‌روزه‌ای.

سرچشمه‌ای
که پر می‌شود

و پیاله‌ای
که …

حالا شعرها
یکی پس از دیگری
می‌رسند انگار.

و این فقط یعنی:

پاییز
آمده‌است.…

این پسر است
نیرومند و بلند .

این مادر است ،
زنی …

ناگهان این شکست.
این باران.
آبی‌ها که خاکستری شده‌اند
و قهوه‌ای‌ها که خاکستری شده‌اند…

بوی خوش سنبل مثل مه‌ای پریده رنگ و تنک

بین من و کتابهایم نشسته؛…

که هنر شر است (هنرِ
کهنه، شاید گفته باشد)
به ذهنش رسیده مثل شپش…

به خاطر آوردن

شاید

آزار دهنده ترین شیوه ی از یاد بردن ست…