خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

نمی‌دانستم که یک روز
تو را با این شهر قیاس می‌کنم
یا این‌که تنها راهی این شهر می‌شوم
و برایت این نامه را می‌نویسم
که بگویم
وقتی در سرزمینی گرم، هوا سرد است
به تو فکر می‌کنم.
وقتی در بازار
میوه‌های فصل‌های دیگر را می‌فروشند
به خودم فکر می‌کنم
و هر وقت که کسی پول اضافه می‌پردازد
و آن‌ها سرش کلاه می‌گذارند که نرخ تغییر و تبدیل را نمی‌داند
به هر دویمان فکر می‌کنم.

 
اجاق جنگل كاغذی
جنگل گرسنه
زود خاموشی می‌گزیند.
 
اجاق دل، بی اعتنا می‌سوزد
واژه ها با زبانه‌های شعله
چهره مبدل عشق را برنمی‌افروزند.
 
خون کلمات من از چنگال كاغذهای گرسنه جاری می‌شود.
سكوت را می‌آزمایم
خاموشی را
بی خیالی را
خزه‌های تو، ستونهای شعرهای مرا می‌پوشانند.
 
واژه ای كه صدایم را
از گزند تو و من برهاند
پیدا نمی‌کنم.
 
در نامه‌هایی كه به نشانی شعر فرستاده شده‌اند، می نویسم:
اگر می‌یافتمت
آنگاه عشق
از عقد اخوت میان روح و جسم آگاه می‌شد.
 
خورشید و برف بر سرزمین دلم باریدن خواهد گرفت
و مرگ با صدای گمشده‌اش
راز بزرگ جدایی را نجوا خواهد كرد.
 
در پی فریاد جویبار 
با جاری شدن زندگی
در قلب شهری تاریك
عشقبازی‌های من،
همیشه بوی تو را می دهد.
 
بر بازوان دروغ
كاغذ سكوت را بر می گزیند
و نور شیرین خورشید و
عشق را.

شب شرجی
ریزبار
علف‏ها را حتی
در همیان توفان خم نكرد
و از غبار
جز بلعیدن دانه‏های باران
كه به براده‏های نجیب آهن می‏مانست
كاری برنیامد.
ده را به هیچ آسودگی امید نبود
گندم‏های سیاه
بسان كُركی نرم
تفتید و بسوخت
فضای پهنه‏ور
آسیمه سر
هم بدان حال كه می‏‌غرید
مرطوب و خواب‏زده
از پلك‏ها گریخت
و گردباد
هم در آن حالت كه رنگ می‏باخت
دالانی از غبار بنا نهاد
پس آن گاه
قطرات اُریب را
بلای كوری به سر آمد
و بر كنار پرچین
میان شاخه‏ها و باد كشمكشی سخت برخاست
قلبم به ناگهان فروریخت:
نزاع بر سر من بود!
هیچ‌گاه پایانی نخواهد بود
هر چند
از نجوای بوته‏ها و پرده‏های پنجره پیدا بود كه من
بی‏توجه و بی‏اعتنا
همچنان رهگذر خیابان باقی خواهم ماند
اگر آنان مرا ببینند
دیگرم راه بازگشتی نخواهد بود
آنان زمانی بی‏پایان
هم از این دست
به نجوا خواهند نشست

تمام دیروز از سر صبح،
چشم به راه تو بودم
حدس می‌زدند که می‌آیی.
آب و هوای آن روز یادت هست؟ عین تعطیلات بود.
حتی بدون کت بیرون رفتم.

امروز سر رسید،
آن‌ها روزی پریشان برایمان رقم زدند
خیلی دیر شده‌ بود، باران می‌بارید
قطره‌های باران بر شاخه‌های یخ‌زده شرشر می‌کرد.

واژه‌ای برای تسلی پیدا نمی‌شد
اشک‌ها خشک نمی‌شدند.

هیچ‌کس سکوت را نمی‌شناسد.
سکوت یعنی کلمه و موسیقی.
پیوند بین هرآنچه زنده است
پیوند بین هر آنچه مانا ست تا ابد.

 
بگذار دهان باز کنم و هیچ نگویم،
سکوت، کودکی‌ست که به دنیا نیامد.
بگذار نت شفاف کاملی باشم
بی‌زوال و ماندنی تا ابد .

 
کاری نکن، عشق من، هیچ‌وقت تغییر نکن.
فقط کلمات را به موسیقی تبدیل کن.
بگذار قلبِ قلبهای من خاموش و ساکت باقی بماند
مثل یکی زندگی که سخت به یاد می‌آورم.

زندگی می‌کنیم، بی‌آنکه زمین را زیرپایمان احساس کنیم
ده قدم برمی‌داریم و کلماتمان محو می‌شوند.
هرجا که فرصت سخنی نیمه‌کاره است
کلمات دور مرد کوهستان کرملین می‌چرخند

کرم‌های کلفت ده انگشتش
واژه‌هایش که وزنه‌های ترازوست
بالا، بر لبش سوسک‌های پشمالو می‌خندند
پایین، چکمه اش برق می‌زند.

دور و برش حلقه‌ای از اربابان بزدل
چاپلوسانی نیمه‌انسان که با آن‌ها بازی می‌کند.
یکی ناله می‌کند، آن‌ یکی خرخر و دیگری فین فین
وقتی یاوه می‌گوید و نشانه می‌رود.

چکش فرامینش را فرو می‌کوبد انگار بر نعل اسبی
حکمی برای کشاله‌ی ران، حکمی برای پیشانی، برای شقیقه و چشم.

اعدام‌ها، بر زبانش مثل تمشک‌ها می‌غلتند.
آرزو می‌کند ای‌کاش می‌توانست آن‌ها را
چون دوستان بزرگ خانگی‌اش در آغوش بگیرد.

زیر قلم تو صفحه سپیدم
کلمات را در خود می‌کشم.  صفحه سپید نانوشته‌ام من
نگهبان داشته‌ها و نداشته‌هایت.
داراریی تو در من افزون می‌شود تا همیشه.

جنگلم من، خاک سیاه پر مایه
تو نوری تو نم‌نم بارانی.
تو سرور و سالاری، کلمه خدایی
خاک سیاه پر مایه‌ام من، صفحه سپید نانوشته‌ام من.