خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

بی برو برگرد
یک‌شنبه‌های سینما
بارانی بود
چترهای سیاه بزرگ
روبروی گیشه به هم می‌خورد.

نگهبان، میان انبوه ته‌بلیط‌ها
به نقاشی آبرنگی می‌مانست، کج،
آویزان بر دیوار آشپزخانه‌ای.
انتظار می‌کشیدیم
بی‌قرار در صف اول
به روبرو نگاه می‌کردیم
تخمه می‌شکستیم
دانه‌های برشته‌ی آفتابگردان
بر خاکستر کتاب‌های درسی.
تا آن‌که پرتو افقی روشن می‌شد و
نواری از گرد و خاک سفید بر صحنه می‌نشست
و هاله‌ای می‌ساخت بالای سر مان
خاندانی مقدس در یک نقاشی رومی.

همیشه همان فیلم‌های قدیمی
قطعه‌های خش‌دار موسیقی
که چون مشتی از برنج
بر ماشین سفید تازه‌عروسان می‌ریخت.
هنرپیشه‌های زیبا همدیگر را می‌بوسیدند
انگار اولین بارشان است.

وقتی نور بر می‌گشت
و صورت‌ خود را می‌دیدیم
تن یخزده‌مان را می‌تکاندیم
دیگر کنایتی بودیم از میل و عقده
پرچین‌های کم‌رنگ
در حیاط پشتی‌مان
که مادر لباس‌ خشک می‌کرد رویشان
حصارهایی که روزی سرشار بودند
از رنگ و حیات.

تمام ایده‌ها از من می‌گریزند
یکی یکی
مخفیانه در می‌روند
مثل شهود جنایتی سیاسی.

وقتی سینه‌خیز می‌روند و برمی‌گردند
سنگ‌پشت‌وار،
هوا آشفته می‌لرزد در صندلی چرخدارش و
من بر می‌خیزم.

سایه‌ام رهاست،
سرگردان در اتاق بر آهنگی نامرئی
جاذبه فرو می‌افتد ناگهان
چنان مگسی مرده‌
از تار عنکبوت

تمام ایده‌ها می‌گریزند از من
نمی‌توانم بگویم این‌بار تا کدامین دوردست
شاید ظاهر شوند
جایی در یک ایستگاه قطار
در شهری که به آن‌ها خوش‌آمد نمی‌گوید.

بیرون ماه خود را می‌فشارد به تپه‌ها
مثل زبان پیامبری بر کام‌اش

دیوار‌ها، شکوه‌گر
صدای‌ام را برمی‌گردانند
دو، سه، چهار بار
انعکاسی که خود را تکرار می‌کند هولناک،
وقتی آرام آرام در درونم
آن زاهد گوشه‌نشین
بیدار می‌شود.

مرگ را می‌خواندی، خسته بودی.
آوازش می‌دادی
چنان ساده
انگار اسب سفیدی را صدا می‌زنی
با انبانی از جو.
نمی‌دانستی که تقدیرت گلوله‌ای است
با چکه‌چکه‌های خون تنت.

ماه دسامبر سال ۱۹۵۰ بود.
چشمِ قاتل به روزنامه‌هایی افتاد
سیاه
چنان که دندان‌های پوسیده.
رود سراسر یخ بسته بود
درختان زیتون می‌شکستند
زیر بار میوه‌های تاریکشان.

مرگ خموشانه آمد، بی گور و گورنشان.
ما می‌ترسیدیم
حتی از تنت.
خراش‌های خونین بود
گل‌های سرخ خاردار
بر کف دست‌هایم.
نمی‌دانستم کجا پنهان‌شان کنم.

جان دادی در ایام انقلاب.
فرصتی نبود برای کفن و دفن‌ات.
رفتی ساده و چنان خاموش
مثل وقتی که کت سربازی فرتوت را می‌پوشی.
ما در ایستگاه
منتظر قطار بعدی بودیم.

ماه
نیکوتین یک بوسه...

نگاهی زیرچشمی
مثل دکل کشتی دزدان دریایی
بالای جزیره‌ای دور.

در جزیره‌ای زندگی می‌کنیم
من و تو
دور از تمامی شهرها، چراغ‌های راهنما
و مردم.

آن بیرون
صدای مویه‌ی بستری به گوش می‌آید
بستری از جنس نی‌
آن‌جا که باد می وزد
با دهانی بی دندان
فریبکارانه در جزر و مد

لنگر می‌اندازد
قایقی سرگردان
که می‌پوسد در باران

انگار
نمی‌توانیم هرگز
با آن به سوی خانه
بادبان برکشیم.

نمی‌توانم از آفتابگردان نگاهت بگریزم
قضاوت‌ام نکن به خاطر آن‌چه ندارم:
غریزه‌ای مادرانه شاید
که سرد می‌شود
چون بطری آب،
و به پای بستر ختم.

درک‌ام کن که ما عین هم‌ایم،
تو و من
جریان یافته در پیچیدگی‌های ابدیِ
میان دو تن.
چون تو، من نیز
به زندگی‌هامان نگاه می‌کنم
چنان چیزی که ‌تاریخی ندارد
سیبی که یک بار گازش می‌زنی و
دورش می‌اندازی
بدون احساس ندامت.

یک بار
از یادِ جهانگردان رفته
پیوست دوچرخه‌ای
به گله‌ای
از بزهای کوهی

با شاخ‌های نقره‌ایش
با پیچ با شکوهشان
شد
فرمانده‌شان

با زنگش
آگاهشان کرد
از خطر

با آنان
همراه شد
در هیاهویشان
در درختستانی
برف گرفته

دوچرخه
با بزها
از ارتفاعات خیره شد
به آدم‌های در رفت و آمد

جنگید
بر سر بزی
با گوزنی ریشدار

غضب گرفت بر عقابان
در طغیان
بر تک چرخ عقب

شاد بود
هر چند که هیچ وقت
علف نخورده بود
یا که از جویباری
ننوشیده بود

تا یکبار
یک شکارچی
او را با تیر زد

در وسوسهٔ
نشان نقرهٔ
شاخ‌هایش

و آنگاه
بر فراز کوه‌های تاترا
رو در روی آسمانِ
پر از برقِ ماه ژانویه
دیدند

برخاست فرشته مرگ
به آرامی
به سواری به سوی بهشت
شاخ‌های مرده دوچرخه
در دستانش.

من از پیشینیانم به ارث برده‌ام

از مادربزرگ آلمانی‌ام
نهادِ پُر بادِ ترومپت‌ها را
جملات آهنگین دستوری را

از پدربزرگ اوکراینی‌ام
نشانه‌های دود درخت کُندُر را
استعداد نسخه برداری از سرودهای مذهبی را

از مادر تَتارم
رام ناپذیری زندگی را
صفیر احساسات را
ضمیر تیره را

من لوحی هستم
پر از نوشته‌های ادوار قدیم.