خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

نقش سیاه
در قاب نقره شرحه‌شرحه شد به بوسه‌ها
نقش سیاه
در قاب نقره پاره‌پاره شد به بوسه‌ها
در قاب نقره
نقش سیاه رشته‌رشته شد به بوسه‌ها
بر گرداگرد نقش
نقره‌ی سفید تکه‌تکه شد به بوسه‌ها
بر گرداگرد نقش
فلز محض تکه‌تکه شد به بوسه‌ها
در قاب فلز
نقش سیاه پاره‌پاره شد به بوسه‌ها
تاریکی آه تاریکی
تکه‌تکه شد به بوسه‌ها
تاریکی چشم‌های تو
پاره‌پاره شد به بوسه‌ها
هرچه آرزو کردیم
شرحه‌شرحه شد به بوسه‌ها
هرچه هرگزش نخواستیم
بوسیده شد و رشته‌رشته شد به بوسه‌ها
هرچه از آن گریختیم
پاره‌پاره شد به بوسه‌ها
هرچه آرزو کردیم
بوسیده شد
مدام و
مدام.

اگر کسی دوست‌ات می‌داشت بسان من: سخن نمی‌گفت خاموش‌تر می‌بود از آنی که هست. نگاه نمی‌کرد حتی اگر کور و مفلوج مبهوت‌اش می‌کردی. وقتی سایه‌ها می‌مویند در خیابان در غیاب تو، آن آتش فروزان را در خواهد یافت مشعلی که ستارگان را بی‌نور می‌کند در شب …

قراول مسلح نمی‌خواهد رنج زخم‌ات می‌زند، ناگهان تن‌به‌تن، وقتی نشسته‌ای در اتوبوس. انگشت به دهان به پاییز خیره می‌شوی. می‌بارد به هر تکان تنت. چشم‌اندازی‌است در مه، می‌بارد به رنج.

دسته‌ی بال‌ها- منتظر ورود تواند. در بگشا و آن‌ها از دلم پر می‌گشایند و می‌شکوفانند تاج برگ بو را بر سرت آوازهای نقره‌فام سر می‌دهند. جز لبخند، چیزی نخواهی دید. هزاران بار اتفاق افتاده‌است هربار آن‌جا ایستاده بودی و لبخند می‌زدی.

 رعد و برق چشم‌انداز را می‌پوشاند: بال قوشی به لبه‌ی ابری می‌گیرد و صید، تن‌ سفت می‌کند. طوفان ابری می‌کند مقصد قوش و پرنده‌ی خجول مزرعه را. یک مشت سیاه هدایتشان می‌کند: یکی به بالا و دیگری به زیر به زمین می‌اندازد قوش را و پرنده‌ی …

آن‌که باور دارد به آن‌چه می‌بیند صوفی‌مسلک است. در پیاده‌روی آهسته‌ی تاریک. هرگز از کم کتاب نساخته‌ام. هرگز نتوانستم بسیار بگویم. کسی نمی‌داند چطور تولدش را آرزو کند و باقی همه خیال‌‌‌پردازی است. این‌جا سرزمین پل‌های روان است.

نگاهی متمدن، صدایی تحصیل‌کرده. از غروب‌های مطبوع می‌گذرد. همراه یاران موافق. مِی‌ می‌زند. می‌داند جهان آمیزه‌ای از همه‌چیز است: از کوچک، متوسط و بزرگ. هیچ ذی‌حیاتی هرگز او را ندیده‌است جر پیش از جلسه یا درست پس از آن.

روزی روزگاری، سلطنتی نبود که سلطانی نداشته باشد و سلطان بی‌سر باشد. سرش سنگین بود برایش. مردی را دید که ستون فقرات نداشت و سرش را بر شانه‌های مرد گذاشت. سلطان نمرد. زنده‌باد سلطان. او شادمانه زیست از آن پس. سلطنت هزارسال دوام آورد و نبود …