خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

  در فلک رفیع شعر یا نغزتر در زمین یا جهان شعر که شاملِ افلاک، ستارگان، خدایان، فانیان می‌شود آواز می‌خوانند بلبل‌های کیتس رمبو می‌گذرد همیشه چنگ انداخته در هفده‌سالگی‌اش انگار در شعله‌ی زنده‌ی عشقِ سان خوان. مضاعف می‌شود رنج ترزا و اسبش لگد می‌پراکند بر …

بین ساعت پنج و هفت هر روز یک رفیق را در حال سقوط می‌بینی. این پیشامد را نمی‌توانند تغییر دهند. می‌افتد رفیق‌ و حتی پوزخند رنج را نمی‌توان فرونشاند نه حتی نام را یا چهره‌ها و رویاها را و هرچه که بدان رشته‌ی حزن را می‌برید، …

تو تنهایی ای سرزمین من بی‌دوستانی که محبوس و ویرانشان کردی می‌شنوی آرام آرام تهی می‌شوند از عشقی که به جا نهادند اختیار از کف داده در نوبت مرگ خویش رویای خویش به رویا در می‌آیند تسلیم ‌شده هرگز چهره‌های دیگری را نخواهند دید که می‌رویند …

در آستانه‌ی روزی فاجعه به دنیا آمد روزی چهره در چهره‌ی روزی دیگر -درست مثل آن- در شکاف یا گشایش میان دو روز اما احساسی گرم در خود یافت سعادت را دید چون وقفه‌ای ناگهان در دل همزادانی محکوم به تحمل اعصار محنت آندم که چراغ …

شبیه واژه‌ی هرگز بود آن زن شرمی خاص برمی‌خاست از پشت گردنش یک جور فراموشی که چشمانش را حفاظت می‌کرد سمت چپ من نشست، آن زن. هشدار! هشدار! فریاد سر خواهم داد. توجه کنید! اما عشق چنان تسخیرم کرد، چون شب، و ‌واپسین نشانه‌ها کز خود …

حتی مادرانمان نمی‌دانند که ما چطور به دنیا آمدیم چطور پاهایشان را باز کردیم و به این دنیا خزیدیم آن‌طور که از ویرانه‌های بعد از بمباران بیرون می‌خزی نمی‌توانیم بگوییم کدام مان دختر و کدام پسر است ما کثافت بلعیدیم، به خیال اینکه نان است و …

اما ترجیح می‌دادم افقی باشم من نه درختی‌ام که ریشه‌هایم در خاک باشد و آنقدر مواد معدنی و عشق مادری بمکد که هر فروردین به رنگ برگی در آید نه زیبایی بستر باغی‌ام که آه‌ها را به خود بکشم یا در نقش و نگاری ظاهر شوم …

چشم‌هایم را می بندم و تمام جهان مرده بر زمین می‌افتد پلک می‌گشایم و همه چیز دوباره زاده می‌شود (فکر می‌کنم تو را در ذهنم ساخته بودم) ستارگان در جامه‌های سرخ و آبی والس می‌رقصند و سیاهی مطلق به درون می‌تازد چشمانم را می‌بندم و تمام …