شعرها

دیگر نمی‌توانم تنها بمانم
مگر آن‌که تو بروی
ای خورشیدی که از خونم گذشته‌ای.…

روشن است که خواهم مرد و مرا خواهند برد
در استخوان‌ها یا خاکسترها
و …

قدم می‌زدم
به آسمان نگاه می‌کردم و
پخش زمین می‌شدم‌‌.

حالا، از هر طرف…

به کلمات‌ام اعتمادی ندارم.
حالا مرده می‌گردند
پشت چشم‌های تو.
‌تظاهر می‌کنند به سخن …

– سبز می‌زنه
– سبزه
– سبزه؟
– آره، سبزه
– سبز
– سبز …

پرنده‌ای سیاه
پس‌مانده‌های زندگی را
بو می‌کشد.
می‌تواند خدا باشد
یا آن قاتل:
به …

می‌دانم زمستان این‌جاست
پشت همین در. می‌دانم
اگر حالا بیرون بروم
همه‌چیز را مرده …

یک مکان
نمی‌گویم یک فضا،
حرف می‌زنم
از
چه
حرف می‌زنم از آن‌چه نیست…

دستِ زنِ عاشق باد
صورتِ مرد غایب را
نوازش می‌کند.
زن در اوهام
با …

همیشه در سفر بودیم
و مکان بر سه قسم بود:
آن‌چه خاطره می‌شد
آن‌چه …

باشد که بدانند دانایان، آن‌‌را که می‌توانند بدانند.
و خفتگان، همچنان خفته بمانند.…

به تو نام می‌بخشم، ای واقعیت،
و در نام‌ات دوباره زاده می‌شود
آن عمیقِ …

آه ای صدا، صدای یکتا: تمام تهیای دریا،
تمام تهیای دریا کافی نیست،
تمام …

چرا که تنم
چنان درخشان بود و مطمئن
چنان‌که شیری سرفراز
در چمنزار بامداد.…

این چشم‌انداز به قلم‌موی شفق
چنان باد است
بر ویولن جانم.
وضوح خاموش و …

خیزاب. ضربتِ آهنگین.
خط بیهوده و سرد
برآمده تا باد و افق.
شعر.

خیزاب …