بایگانی نوشته‌های کامیار محسنین

در باغ، گل‌های داودی در حال مرگ بودند
به مانند آرزوها که تو آمدی. …

با خونسردی، با چهره‌ای بی تفاوت
خوشامد می‌گویم بعد از ظهرها را، سپیده‌دم‌ها را.…

در قفل در کلیدی می‌چرخانند، به در می‌آورند
نامه‌های قدیمی ‌و به خوبی پنهان …

در شانزده سالگی می‌خندیدند
آنسوتر، در بعد از ظهری بهاری.
بعد لب‌هایشان خاموش شد…

دردت را جاری کن در نوای چنگ.
بُلبُل شو،
گُل شو.
وقتی از راه …

مرگ، زورمدارانی هستند که می‌کوبند
بر دیوارهای سیاه و کاشی‌های پشت بام،
مرگ، زنانی …

از اعماق ادواری خوش
به تلخی خوشامد می‌گویند ما را عشق‌هایمان

تو عاشق نیستی، …

یک بار
از یادِ جهانگردان رفته
پیوست دوچرخه‌ای
به گله‌ای
از بزهای کوهی

با …

من از پیشینیانم به ارث برده‌ام

از مادربزرگ آلمانی‌ام
نهادِ پُر بادِ ترومپت‌ها را…

پدربزرگ، دوباره
رفتی آلو دزدی
و باز هم با بهترین کفش‌هایت رفتی
همان‌هایی که …

من هیچ وقت ندارم
شما را خواهم گفت که کیستم
تنها در سه کلمه…

سکوت شامگاهی
نبودِ مردم
هیچ کسی که پدیدار شود
همان نظریه کسالت‌بار

تنها ملخ‌ها…

اسبی تَتار از تبار من
چار نعل می‌تازد از میان کتاب‌های من
از آنجاست …

انگشت من مزین است
به ملخی
با عیاری بالا.…

من زندگی می‌کنم با طبیعت
همچون آن بادِ در گذر
از روی ایمان برگ.…

ماه هجوم می‌برد به درونِ درختانِ وَن
بوریایی طلایی می‌اندازمش

ماه هجوم می‌برد به …