خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

ظلمت می‌چرخد و می‌گردد
از روشنی حرف می‌زند
سایه‌ها، رو در روی پنجره‌ها:
تو کجایی؟

می‌توانی ببینی؟
خانه‌ها برای پریدن خیز بر می‌دارند
جاده‌ها آماده‌ی هجومند
و پلیس‌های ایستاده کنار چراغ‌های خیابان را
به زمین پرتاب می‌کنند.
سیم‌های تلفن نشانه می‌روند
به درون و برون
تا ستاره‌ها را بگیرند.
کجایی تو؟ خبر داری؟

آسمان بهار و آبجویی گرم
دست تو در دستم
تمام خاطره‌ها، همان عشق
همیشه از نو عاشق توام
وقتی نیستی، وقتی هستی
دستت در اعماق دستم
دست تهی من
یک تهی نرم
خداحافظی تاریک
جابجایی پرچین‌ها در خطوط تلفن
دیگر آواز نمی خوانم
چیزی در من زنگ نمی زند
آسمان مشت می زند به ویرانگری خشمگین
بر چمن‌ها سربازان ناشناس
تکان‌های بی احساس
بازی مانورهای جنگی
یک دشمن در سرزمین پدری
ملتی که ایستاده می میرد
دل آشوبه‌ای بزرگ
حالا تنهایی؟
اینجا توقعی وجود ندارد
چیزی آرزو کن، تا لب گور
من فقط پرنده‌ی کوچکی هستم
مردی که حرف می زند
مردی که زنی را دوست دارد
یک خطای دید
تصویر بی پایان جنگلی که از جایش بلند می شود
چرا ساکتی؟
با چشمهای من می‌بینی؟
سمت تاریک سرم را؟
چرا دیروز عاشقم بودی
و امروز حرف نمی زنی
ماه به کجا پارو می زند
نمی خواهم این‌گونه به پایان برسد
اما آسمان به زبانی غریبه حرف می زند
من از خشم خویش خشمگینم

اوم توت سوت
چه کسی یک برش خوک سفارش داد؟

مرگ  با چشم‌های تو خواهد آمد
همین مرگ که همراهی‌مان می‌کند
صبح تا شب، بی‌خستگی،
کر،مثل پشیمانی کهنه‌ای
یا عادتی ابلهانه
چشم‌های تو کلام بیهوده‌ای خواهد بود
گریه‌ای خاموش
سکوتی
که هر صبح در آن نظر می‌کنی
وقتی تنها کنار آینه می‌آیی
آه امید محبوب،
آن روز ما هم درمی‌یابیم
که تو زندگانی هستی وعدم.
مرگ همه را به یک چشم نگاه می‌کند.
مرگ
با چشم های تو خواهد آمد
مثل ترک یک عادت،
مثل نگاه کردن در آینه
چهره‌ی  مرده‌ای دوباره عیان می‌شود
مثل شنیدن لب‌هایی فرو بسته
در سکوت
به مغاک
فرو می شویم.

دنج نخستین و آخرین
برای زیباترین طلوع،
مقبره‌ی این حیات
و نه مکانی برای چشم‌های تو.

سر آنم بود که همین‌جا یله شوم
تا از عشق متارکه کنم.

با زیتون‌بنانش می‌خواستم
بر خیابان‌ها لمس می‌کنم او را
که نشت می‌کند به گوشه‌هایی
که درختان در آن‌ها نشست کرده‌اند.

نقب می زند و ژرفا می‌بخشد
غلظت خونم را.
 

همیشه در حال رها کردن بودم،
همیشه پا می‌شدم که بروم
به راه خویش و‌ نمی دانستم به کجا.
جایی دیگر. اینجا نه!
اینجا هیچ چیز آن‌قدرها هم خوب نبود.

آن‌جا بهتر بود، آن‌جا که قرار بود بروم
که می رفتم
و نمی‌دانستم چطور یا چرا.
گنبدی که زیرش خم می شدم، راست می‌شد
و قرار بود آزاد شوم در زندگی حقیقی‌ام.
قرار بود کسانی را ببینم
که دیدارشان بر پیشانی من آمده بود.

آن‌ها به من خوش آمد می‌گفتند
در میان فلوت‌ها و سنگ‌ها
و به آنان می پیوستم.
شاید شکلی از مردن بود
که برای من اتفاق نیافتاد.
فقط می‌دانم که چیزی همیشه مرا به عقب بر می‌گرداند
یک اشتباه، یک دین،
یک چهره که نمی‌توانم پشت سرم رهایش کنم.
وقتی در به تمامی گشوده است
و از آن نمی‌گذرم.

دیر که به بستر می‌آیم
پاهایت را از گوشه‌ی خودم، کنار می‌زنم
آن دروازه‌ی گرم را...

شب‌هایی که این‌جا نیستی
محتاط به میانه‌ی قایق می‌آیم
سعی می‌کنم تعادلم را حفظ کنم

وقتی غلت می‌خورم در خواب،
تو می‌غلتی، من می‌غلتم،
می‌غلتی،
می‌غلتم
و تو...

شب‌هایی هست که گوشه‌ی بالشم را زیر گونه‌ات فشار می‌دهی
به رویاهایم خیره می‌شوی،

آن‌وقت، ملافه‌ی سفید را از شانه‌ی عریانت کنار می‌زنی
و من، دوباره با تو عروسی می‌کنم.

بامدادان
زخم می‌زند کوه
زیبایی شب را.

آن‌که تو را دوست می‌دارد
برهنه می‌شود
رو در روی ماه.
آن‌قدر عشق می‌ورزد
تا بمیرد.