خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

هر کشیش گنهکار، یک کشیش است. با این‌حال، تصور می‌شود که یک شاعر باید در جوانی بمیرد و حتی از اولین بوسه چیزی نداند و بلبل‌ها او را رانده‌باشند و لگدمال شده‌باشد. که می‌داند؟ شب است و باد با باران در آمیخته است باران می‌بارد و …

باران بدون درختان… علف‌های خیس… روشن کردن اجاق… یک ابر، سرخ‌شده بر تابه‌ی ماه چشمک‌ها پلک زدن‌ها محوشدن تن‌ها دور یک چرخ دستی پرسه می‌زنند که پر است از خاک رس گورستان «منو می‌خوای؟» آره! «دوسم داری؟» نه!

برای آهن گداخته‌ی یک مرد زن، آب نیست. خوب نیست که خیره شد به صورت کسی … بهتر است آواره‌ی جنگل شد سه سمور مرده پیدا کرد در عوض، سنجابی اسیر را از شکارچی خرید و آزادش کرد… چه زود ناپدید می‌شود در بیشه‌ی انبوه کاج‌ها …

هر زن زیبا بی‌رحم‌ است. به شکلی مبهم مردان عریان را خوار و خفیف می‌کند مردانی که مشتاق‌اند از سرچشمه بنوشند. هنوز، تنها مرگ است که صمیمانه به کنارشان می‌آید مثل گنجشکی در ایستگاه قطار وقتی آن‌ها روی سکو نشسته‌اند و نان می‌شکنند. «می‌خوام بچه‌دار بشم!»، …

زمان بر کوه‌ها: حسادت، میوه‌ی بی‌اعتقادی. زمان کنار چشمه‌ای: خیانت، میوه‌ی حسادت. زمان کنار رودخانه‌ای: حسادت بدون عشق. کر، اما بر قله‌ی صدای شهوت.

«شکایت‌هایت را درک نمی‌کنم وقتی می‌گویی به شکل تلخی تنها هستی. رنج،‌ بدون آن‌ها که رنج می‌کشند و تو که از آن‌ها نیستی. اما اگر به شکل تلخی تنها هستی دندان روی جگر بگذار! آن‌ها، خودشان تو را پیدا می‌کنند.»

منیپوس : تنها استخوان‌ها و جمجمه‌های خالی را می‌بینم، بیش‌تر آن‌ها شبیه هم‌اند. هرمس: و شاعران آن‌ها را ستوده‌اند، این استخوان‌ها را … و انگار فقط برای تو بی‌ارزشند. منیپوس : بسیار خوب، هلن را نشانم بده، نمی‌توانم خودم او را پیدا کنم. هرمس: این‌جا، این …

سنگ و ستاره آهنگ خود را بر ما تحمیل نمی‌کنند گل‌ها خاموشند، اشیا چیزی را پشت سرشان نگه می‌دارند به خاطر ما، حیوانات هماهنگی بی‌گناهی و پنهانکاری شان را انکار می‌کنند باد همیشه نجابت اشارات ساده‌اش را همراه خود دارد و کدام آواز است که فقط …