خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

صدای سپیده هرگز به نیم‌سایه‌ی گوش نمی‌رسد. سکوت پایین می‌آید در گنبد‌های پنهان و بر مشامت می‌لغزد. پرندها صفیر می‌کشند و اشتیاقت کر است. تو دیگر در گوش‌ات حضور نداری.

پرتو آفتاب زیر پلک‌هایم می‌جوشد. از بلبلی مجذوب در خاکستر، از اندرون سیاه موسیقیایی‌اش طوفانی بر می‌خیزد. فریادها به سلول‌های باستانی هبوط می‌کنند من تازیانه‌های زنده را نظاره می‌کنم نگاه خیره‌ی بی‌حرکت وحوش، سوزن یخین‌اش در دل من. همه‌چیز از طالعی خبر می‌دهد. نور جوهر سایه‌است: …

جیغی پس پشت دیوارهای فسرده. آن‌ها نیمرخ کاردها را می‌بینند، آدایره‌ی خورشید را می‌بینند تشریح حیوانی پر از سایه را. صفیر می‌کشند در ناسورهای سفید.

ویرانی جنگل را می‌شنوی(موریانه‌های کور در رگ‌هایش) سوزن‌ها و  گنجه‌های پر سایه را می‌بینی. خوابی فانی است این. چه بسیار کودکی، پس پشت پلک‌ها. مثل خرمگس غمگین تابستان، از صورتت بر می‌داری، پارچه‌ی صوف پشمی مادرت را در فراموشی بیدار خواهی شد.

سپیده‌دمان به پیش می‌آید. شب زخم‌هایت را می‌پوشاند. حالا، خنجرهای روز فراز می‌آیند. برهنه نشو در نور. چشم‌هایت را ببند!

از باورها گذشته‌ام. دیرزمانی بی‌ هیچ امیدی برف بارید. مادرانی بودند که بامدادان دیوانه می‌شدند فریادهای زردشان را می‌شنوم. هنوز برف می‌بارد. باور کرده‌ام ناپیدایی را. باور کرده‌ام خشم را.

گوش می‌دهم به باران در زمانی دیگر. کشتی‌های ساکن را خیس می‌کند. فراسوی خیال‌هایم، بی‌مرز در گذشته طوفان هنوز وسیع می‌شود چنین است که دیوانه‌ می‌شوم در دل حقیقت.

همیشه دوست داشته‌ام نامرئی بودن را، و حالا آخرین چهره نیز مرا واگذاشته است از ملافه‌های سفید برگذشته‌ام تنها نور در چشم‌هایم به جا مانده‌است.