خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

حجاب بردار، سپیده‌ی محبوب! بگذار گل‌های سرخ در کمالشان ظاهر شوند بیدار کن شبنم‌ را در اعضای خواب‌آلوده‌ی من دهان عشق شیشه‌ای‌ست مهیای درکشیدن زلالی و روانه کردنش.

لیلی را دوست می‌دارم زیباترین زنان قبیله را! دهان که می‌گشاید کلماتش سرخوشند بسان البسه‌ی الوان یمن. هربار به لبخندش مرواریدهای عدن کورم می‌کنند ابروهایش کمان آرزوی من است و چشم‌هایش مملو سکه‌ها. گنج پنهان رویاهای من!

رفتند به میان بوته‌ها و برگ‌ها. سپاس پرتو خورشید را که در آن‌ها می‌خلید چون آینه‌هایی کوچک که نشانه‌شان‌ می‌کرد به دام افتاده،‌خموشانه می‌خندیدند تا نسیم به عاریه صدایی نباتی‌شان بخشید در چشم‌های هم نگاه می‌کردند و زیر لب کلمات بی‌معنا را نجوا می‌کردند. نشنیدند آن‌ها …

عریان به گلستان می‌رود مجنون، به جان خویش رخنه می‌کند که از اخگرها می‌نوشد آن‌جا که بهشت تنها رخسار‌ه‌ی لیلی‌ست. تنش واژه‌ایست برای عشق و عشق، عریانی‌اش و حجاب مردی دیوانه و زنجیری، آزاد و عاقل.

نگاهشان بر هم اوفتاد و هر دو فروریختند. خاموش شد آواز بلبلی که نفس‌هاشان را یگانه می‌کرد و جنگل بر خود لرزید. جنگل سیری ناپذیر مجنون را به کناری راند و بر رخسار لیلی آب و عطر بیهوده بود: افقی بایر شکوه روزانه‌‌ی گل‌های سرخ را …

و او گل‌های پریشان را  چید و پشت پرده‌ی توری پنهان شد. وقتی ماه مرهم سایه‌ها برآمد این کلمات را بر زبان راند: «شبم من! ریشه‌ی رنج، لنگر انداخته در هوایی که تنفس می‌کنم آه، یار روشن من میهمان سیاهی کهربا! من نیز در تاریکی پناه …

شاید که سکه در چمن گم شود شراب،‌ سرکه میوه‌‌های وحشی زیتون، شاید سنبل و سیب ناپدید شوند و بادی کافر نور شمع را فروبنشاند آینه‌ها را خموش کند و شاید گندم دیگر جوانه نزدند جوانه‌ها نرویند و ماهی در آب زلال شنا نکند. هم‌او، گناه …

پرکن پیاله را ساقی! تا آوازی سرکنم از کیفیت حرام از شهرت بدنامی: از فقدان نجابت نسیان کرامت ترک خیانت و تسلیم محض به عشق به جنون تمام راه‌های گم‌گشتگی در صحراهای نجد بی هر راه برگشت!