خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

سنجابی از هوا بیرون جهید. این‌جا حتی سایه‌ها باد را آبستن می‌کنند.

خانه‌ی بی‌حصار و مهمان‌ها می‌رسند. باد بی‌حصار و انتظار می‌کشی کناره‌گرفته در سرما. و منتظر چه کسی هستی؟ بازی‌های بی‌رحم کودکان تا غروب ادامه دارد. در گورستان، این چشم‌انداز بادخیز زیر صنوبر سنگی از همین‌جا برگشتم، رو به عقب باد در درختان شدت می‌گرفت، گذشته را …

در شهر اسکوپیه آن‌جا که از دامنه‌ی تپه‌ها هندوانه و شراب می‌تراود در شهر اسکوپیه وقتی شهریور در انگور می‌رسد مثل میوه‌ی آبدار خرداد در شهر اسکوپیه زنی را دیدم که گیسوانی داشت، ‌چشمانی و هرچه زیبایی که زمین می‌پرواند. کلمات مقدمه می‌چینند. تمام که می‌شوند، …

«باد حرف می‌زند.» اگر باد واقعن حرف می‌زند می‌شود آیا کلماتش را تحمل کرد؟ کلماتی چنین تهی، چنین سخت، چنین هوسباز؟ و در فاصله‌ی میانشان: نمک، وحشت و جنون: موجِ سیاهِ بلندِ بی‌صدایی که می‌روبد ساحل را از خانه، درخت، زباله. می‌شوید چشم‌های تو را. اگر …

شادترین موقع روز هنگام صبح، ظهر و باز با غروب که کوتاه می‌کند قصه را: قدم زدن در بالکن. مثل عشق در دومین، سومین و باز چهارمین نگاه. دریا نگاه آبی اتروسک‌ها را به تو می‌بخشد. درختِ کنار در، بادام است، شاخ و برگ در می‌آورد،‌ …

این درخت حالا پر از شکوفه‌است، از یاد برده شاخه‌های کوچکش را ریشه‌هایش را، آه می‌کشد: «منو بگیر، منو از جا بکن می‌خوام با چشات حرف بزنم آه! یکیو ببینم و بمیرم.» حالا به درختی می‌ماند این گل امروز – به روزی که مثل هزار سال …

شعرهای عجیب بسیاری نوشته‌ام درباره‌ی چیزهای عجیب بسیار. امروز می‌خواهم شعری جدی بنویسم با موضوعی جدی، موضوع من، گوش توست. مطالعه‌اش کرده‌ام، با دقت وارسی‌اش و از هر طرف در موردش تحقیق کرده‌ام، در سیلاب نور، در گرگ و میش، و با خطوط برجسته در برابر …

اطمینان را می‌جویند و تاریکی را و نه معرفت. جواب، سنگی‌است که مرغ معما را می‌کشد.