خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

برگشته به خانه، خم‌شده بر میز کلبه نقش ساده‌ای دیدیم در چوب و خستگی به معرفت بدل شد: این‌که چرا رفتیم و چرا باید می‌رفتیم: تا برگردیم و ببینیم طرح نامکشوفِ میز دراز خانه را.

خیال می‌کنم لاغرتر شده‌‌ام. اما چطور؟ بر شصت راستم آثار سگ و اسب دارم، یکی از چاقوی اسب‌دوانی، دیگری با دندان سگ. زندگی پیش می‌رود با زخم‌ها و دل، گورستان دسته‌جمعی سرگشوده‌ایست پر از لای و لجنِ اشک‌ ریشه‌های نازکی که به هم می‌خورند در باد. …

همه آن‌جا هستند امن و ‌مرتب: سگ، خوابیده پشتِ ملافه‌های راه‌راه اولین برگ قاصدک قاصدک‌های سبز تاکستان و عاشقانه‌ها گلدان‌های یاس بنفش،‌ و سردرد مازوی سبز که هرگز به جوانه‌‌های گذشته نرسید درختان-عمومن- و به هنگام: برگ‌های معلق در هوا.

نمی‌خواهم خون ایگناسیو را ببینم نه حالا و نه هیچ‌وقت دیگر نه از روی پله، نه از هیچ‌جای دیگری. «چه خبر؟» اوضاع چطور است؟ در مدرسه‌ی ابتدایی بچه‌ها یک‌سره آواز می‌خوانند با لهجه‌ی کولیان. سعی کن بنوشی، بیدار بمانی تا اعدام کنی، سرباز. تو، راتویلر، سگِ …

رحمت بر آنان‌ که روحشان فقیر است، زخمی‌است. معرفت پنج متر بعد سر می‌رسد. خدایا، اگر اینجا بودی برادرم نباید می‌مرد. از اعماق می‌خوانمت،‌ تو را، سرورم، ندایم را بشنو. گناه کرده‌ام در برابرت، گناهانم، آنان را به شرق راندند نه به غرب. از ابدی به …

«شبا»ی کوچک برگرد همیشه به تو فکر می‌کنم. چشم‌هایم بی‌حرکت به جلو خیره می‌شوند صورتم تاریک می‌شود، غروب تاریک می‌شود در شب. صنوبری هستی آراسته، میان درختان نراد پارک سیاه‌رخ آرام‌ات نورهای نامرئی به‌ تن دارد: مثل دلم که جامه‌ی نامرئی حزن می‌پوشد. شب است، مهتاب …

حکایت من، حکایت ابدیت است. اما تو، ‌تو دوستم نداری عاشق ژاکت تازه‌‌ی سبزت هستی با او می‌خوابی. جوجه خروسمان با کلاه دندانه‌دارش در راهرو می‌خوابد. تو را می‌بینم که می‌روی، پشت‌ات دور می‌‌شود بعد خودت و آخر کت‌ات کاملن ناپدید می‌شوید. کارِ همیشگی من است! …

لطفن مراقب آدم‌ها باشید حیوانات در آن‌ها می‌گردند. کجا دارند بروند؟ حتمن می‌دانی که شاید یک خرس تو را با بالش اشتباه بگیرد و البته این‌طور بهتر است.