خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

توصیف تغییری که در من دادی آسان نیست اگر امروز زنده ام، پیش از آن مرده بودم اما آزاری نمی دیدم از مردگی، به روال معمول ادامه می دادم، مثل سنگی این نبود که مرا فقط کمی تکان دادی یا واداشتی تا چشم کوچک تارم را …

آنگاه که خندید دانستم در خنده اش درگیر می شوم و بخشی از آن خواهم بود، تا آن که دندان هایش، تنها، ستاره هائی گاه گاهی بودند با قابلیت صف بستن و قدم رو رفتن. نفس بریده به درون کشیده شدم، با هر نفس به جای …

حالا حقیقت را در می‌یابم منفجر در آرزوهایم و در ناکامی‌ها ناسازگاری‌ها بی‌تعادلی و اوهام‌ام دیگر حقیقت را در می‌یابم حالا به سوی جستجوی زندگی.

همگان با سکوت عشق‌بازی می‌کنند. سکوتی چون آتش به من وعده دادند خانه‌ای از سکوت. و ناگهان این معبد سیرکی‌ست و نور، طبلی.

می‌گوید چیزی نمی‌داند از هراسِ مرگِ عشق می‌گوید هراسی ندارد از مرگِ عشق می‌گوید عشق مرده‌است هراس‌است می‌گوید مرگ هراس‌است عشق‌است می‌گوید نمی‌داند

تنها تشنگی سکوت بی‌مواجهه پروا کن از من عشق من پروا کن از این خموشِ در بیابان از مسافری با لیوان خالی و از آن سایه‌ی سایه‌ی خویش.

با پیراهن‌اش بر آتش می‌جهد از ستاره به ستاره از سایه به سایه می‌میرد به مرگی بعید زنی که عاشق باد است.

خانه‌ات را ساخته‌ای پرندگانت را بال و پر داده‌ای باد را به بادِ کتک گرفته‌ای با استخوان‌های خویش به آخر برده‌ای تنها آن‌چه را که هیچ‌کس آغاز نکرد.