خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

واپسین نور آنچه از کف شده را به کف می‌آورد. همان نور که ویرانه‌های نسیان را پاس می‌دارد. آن نور با رمه‌های مطرود مرمر.

آنان که سپیده‌دمان بادبان برکشیدند و دیگر بازنخواهند گشت، ردپاشان را بر موجی به جا نهادند. پوسته‌ی صدفی زیبا چنان فسیلِ دهانی به اعماق دریا فرو می‌شود. آنان که بر جاده‌ای خاکی گام نهادند و هرگز به پشت پنجره نرسیدند هرچند بام‌ها در دیدرس‌شان بود: در …

به من هوای آزاد دادی، سایه‌ی خفیف دست‌ات کز صورتم می‌گذرد. به من سرما دادی، فاصله را، قهوه‌ی تلخ نیمه‌شبان را بر میزهای تهی.

همیشه وسط فیلم باران می‌گرفت. میانِ گلبرگ‌های گلی که برایت می‌آوردم عنکبوتی منتظر بود. خیال می‌کنم می‌دانستی و شوربختی را می‌خواستی. همیشه چتر یادم می‌رفت قبل از این‌که به دنبالت بیایم. و پر بود رستوران و فریاد جنگ بود در گوشه‌های خیابان. متن یک ترانه‌ی تانگو …

دیده‌ای، به راستی دیده‌ای، برف را، ستارگان را، معابر شکوهمند نسیم را… لمس کرده‌ای، به راستی لمس کرده‌ای، ظرف را، نان را، صورت این زن را که چنین دوستش می‌داری… زندگی کرده‌ای مثل پیشروی در خطوط مقدم در لحظه، در نفس‌نفس زدن، در سقوط و فرار… …

خطوط مه‌آلود چهره‌ات را دوست دارم، صدایت را که به خاطر نمی‌آورم، خوشه‌‌‌ی عطرهای فراموش‌ات را. دوست دارم قدم‌هایت را که هیچ‌کس به راهشان نمی‌برد و سردابه‌ای را که در غیاب من مسکن می‌کنی، از عمیقِ جان دوست می‌دارم تنِ برآمده از اشباح‌ات را.

اگر بتوانم قلبی را از شکستن باز دارم بیهوده نزیسته‌ام اگر بتوانم دردی را تسکین دهم یا کم کنم یا به سینه سرخی افتاده یاری دهم به آشیانه‌اش برگردد بیهوده نزیسته‌ام.  

حالاست که باز می‌شود دید توت‌های سرخ را در خاکستری کوهستان و کوچ شبانه‌ی پرندگان را در سیاهی آسمان. غمگینم می‌کند این خیال: آنها که مرده‌اند، نمی‌بینند این چیزهای کوچک را که ما بسته‌ایم به یکایکشان. آنها غایبند. چطور آرام بگیرد روح؟ به خود می‌گویم شاید …