خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry خانه شاعران جهان | Persian Anthology of World Poetry

۱ تروا آه تروا باستان‌شناسی به انگشت‌هایش خاکسترت را الک خواهد کرد و آتشی را بزرگتر از ایلیاد بر هفت رشته سیم. رشته سیم‌ها اندکند دسته‌ای از‌ هم‌سرایان باید دریایی از مویه غریو کوهستان‌ و بارانی از سنگ‌. «چگونه باید مردم را از ویرانه‌ها بیرون فرستاد …

آن لانه‌ی یخ‌زده‌ای تو که پرندگان مهاجر در آن تخم نمی‌کنند که جوجه‌ای هیچ از آن سر بر نمی‌آورد. میوه‌ای که پوسیده می‌رسد و بادت به زمین‌ می‌اندازد و آوای مرده‌ای از تو می‌چکد. دلی هستی همیشه سرد در موطنی متروک که اشباح در خاکسترهای سردش …

روستای قدیمی محبوب‌ام- هر خاطره‌‌ی خانه چون خاری می‌خلد.

کوهستان‌های دوردست در چشم سنجاقک منعکس می‌شود.

جهانی از شبنم و در هر چکه‌ی شبنم جهانی از تقلا

امروز شهر شبیه یک رز سفید است شبیه یک ویولن یا یک صدف حلزونی. شب است کبوتری بغ‌بغو می‌کند، بیا تمام پنجره‌ها را رو به خیابان باز کنیم. آن‌وقت شهر شبیه سینه‌ی پودرزده‌ی زنی می‌شود مثل یک دستکش سفید عین یک کلاه‌گیس نقره‌ای.

ای عشق از دل سایه از دل رنج ای عشق صدایت می‌کنم از گودال خفقانی خاطره بی‌هرچه مرا به کارآید یا تو را انتظار بکشد. صدایت می‌کنم ای عشق چنان که تقدیر را چنان که رویا را صلح را صدایت می‌کنم با صدا با تن با …

دیشب در میان رویاهایم، مشتی خاکستر، با تو عشق‌بازی کردم آهسته و خاموش، با تو که دیرزمانی‌ست دیرزمانی‌ست مرده‌ای!